ZNIKAJĄCA HACJENDA FILM 3.

Słowo hacjenda kojarzyło mi się zawsze z rozległą chatą. Będąc dzieckiem jeszcze myślałem, że jak rozciągnie sie chaaaaaaatę odpowiednio, to będzie chacjeeeeeennnda. I nie pomyliłem się bardzo. Podobnie jak mój profesor od rzeźby myślał, że brzeszczot nazywa się wrzeszczot, bo jak piłuje, to wrzeszczy. Dopiero my, będąc studentami, uświadomiliśmy mu krztę.
Usiedliśmy z Mariją na wyleniałych fotelach obok siebie. Smuga światła z projektora łapała dym, który snuł się po mieszkaniu. Projektor terkotał. Niewyraźnie pojawiły się jakieś wyschnięte pola i droga prosta jak strzelił aż po horyzont. Ostre słońce wypalało zły krajobraz ukazując zarysy domostw po prawej stronie drogi. Kamera umieszczona widocznie na jeepie zbliżyła się do hacjendy wykręcając się do niej obiektywem na wprost. Auto stało na drodze i filmowana hacjenda oddalona była o jakieś sto może dwieście metrów od kamery. Narrator opowiadał coś wzburzonym głosem, o planach przebudowy drogi i urbanistycznym zagospodarowaniu terenu po obu jej stronach. O tym, że nikt miejscowy nie chciał wykupić tej działki, ani nawet darmo dzierżawić. Drugi z obsady auta , geolog jak wynikało z jego słów, tłumaczył zależność osadowienia się warstwicowego skał i konieczność przeprowadzenia pomiarów sedymentu w tym terenie. Kamerę zabrali specjalnie, gdyż nikt z miejscowych urzędników nie chciał odwiedzić hacjendy ani nie umiał nic powiedzieć o jej mieszkańcu czy mieszkańcach. Administracja była bezsilna. Dlatego oficjalnie przysłani mierniczy i urzędnicy zajmujący się budową dróg mieli sfilmować i stwierdzić na miejscu stan rzeczy. Jeep skręcił wśród kurzu w kierunku hacjendy. Obraz podskoczył kilkakrotnie, gdy zjeżdżali z drogi łamiąc gałęzie kolczastych akacji i rozgniatając małe, przydrożne kaktusy. Projektor terkotał. Klatka za klatką wysyłana w smudze światła wyświetlała się na rozwieszonym prostokącie ekranu. Marija siedziała jak skamieniała. Ani jeden muskuł nie drgał na jej twarzy. Ani jedno mrugnięcie oczu nie złamało jej odrętwienia. Wpatrzona i zaczarowana filmem nie myślała zupełnie nic. Choć przez jej głowę przelatywały miliony obrazów, których jednak nie umiałem odczytać. Czułem strach. Ale wiedziałem, że ona się nie boi. Tylko tak siedziała i patrzyła. Tylko tyle. I dlatego się wystraszyłem. Czułem kołatanie serca i zatrzymany oddech. Gdzieś w połowie drogi między językiem a płucami uwiązł mój głos. Jeep jechał w stronę hacjendy i zbliżył się do drucianego połamanego ogrodzenia, gdy hacjenda znikła z pola widzenia, i kamera pokazywała nadal pustkowie. Całe domostwo nagle przestało istnieć! Kamera filmowała dokładnie całą okolicę i góry w oddali. Jeep jeździł wzdłuż ogrodzenia, aż znalazł wyrwę i wjechał na posesję. Skąd do zabudowań powinno być jeszcze około pięćdziesiąt metrów. Nie było tam jednak nic. Tylko wysuszone słońcem kawały rdzawej ziemi i suche patyki między kamieniami. Ludzie mówili podniesionymi głosami krzycząc do siebie jeździli po całym terenie. Pilnie filmowali wszystko , nawet zegarek jednego z geologów i kawałek mapy, gdzie usilnie wbijali palce pokazując różne punkty odniesienia i lokalizacje. Wrócili na drogę. Oddalając się kamera filmowała cały czas miejsce, gdzie znikła hacjenda. Po drodze spotkali Indiankę w kapeluszu idącą skrajem drogi. Wskazali pytająco na hacjendę, a raczej miejsce. Ostatnio była tu w 1938 roku. Powiedziała bez zdziwienia Indianka.
Marija skoczyła na mnie i przytuliła się z całej siły. Potem zemdlała i upadła między fotele bez czucia. A ja wydałem krzyk całym swoim jestestwem.




Świat jest okrutny i gdzieś muszą być azyle. Trupy zalegały dolinę.
Lud się raduje. Zwycięstwo było wielkie. Bezzębne dusze uleciały. Napletki zostały odcięte. Niewolnicy zapełnili kamieniołomy krzykami pod biczem. Ręka boska pisze prosto nawet, jeśli linie są krzywe. Ale, jam ci to Zezownik , co kule boże w cel nosi.
















>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS039