„Absu: w starożytnej Mezopotamii absu lub apsu było królestwem pod ziemią, które zawierało ocean słodkowodny. Podobnie jak wiele starożytnych ludów, Mezopotamczycy wierzyli, że słone morze otacza ziemię. Wierzyli jednak, że absu zawiera inny ocean, ocean, który powstał na długo przed stworzeniem ludzkości i jest źródłem wody dla wszystkich źródeł, studni, strumieni, rzek i jezior świata.
Absu było królestwem Enki, boga wody, który przebywał tam z mnóstwem innych pierwotnych cech na długo przed stworzeniem ludzkości. W babilońskim eposie Stworzenie ludzkości mówi się, że Absu po raz pierwszy istniał jako istota, która żyła w ciemnej otchłani pod ziemią ze swoją partnerką Tiamat. Absu miał z Tiamat potomstwo, między innymi Anu i Enki. Ale Absu był urażony tymi młodszymi bogami, których działalność i światło przeciwstawiały się jego bezwładności i ciemności, i wypowiedział im wojnę. Enki poprowadził bitwę i wygrał, rzucając na Absu zaklęcie, które uśpiło go i zabiło. Zaklęcie nie zabiło jednak jego esencji. Odtąd Absu istniało jako miejsce – ciemna otchłań,miejsce które mieściło podziemny ocean i prowadziło do Zaświatów.
Jako pierwotne stworzenia, Absu i Tiamat byli wyobrażani jako para, jednak stali w opozycji do siebie. Absu reprezentował obojętną wodę słodką, a Tiamat — słoną i burzliwą wodę morską. W micie te dwie siły zmieszały się, tworząc Mummu, reprezentację mgły i chmur. Ale z powodu bitwy z Enki Absu został unieśmiertelniony. Poświęcono mu ośrodki kultu, budowane wokół stawów lub basenów prezentujących jego wody. Dom Absu był jednym z najstarszych sanktuariów w Mezopotamii, wzniesionym w mieście Eridu i poświęconym Enki”.
Od: Legends of Earth, Sea