Zabójcze kule z bieguna południowego
Dlaczego ekspedycje na Biegunie Południowym zginęły w tajemniczych okolicznościach? W lutym 2012 roku miało miejsce zdarzenie porównywalne z pierwszym lotem w kosmos. Rosyjskim badaczom Antarktydy udało się przebić lód o grubości prawie czterech kilometrów i dotrzeć na powierzchnię ukrytego pod lodem jeziora Wostok. Według naukowców jezioro, które przez miliony lat było odizolowane od świata zewnętrznego, pomoże rozwikłać wiele tajemnic lodowego kontynentu.
Jedną z nich opowiedział sowiecki polarnik Jurij Korszunow, któremu cudem udało się przeżyć podczas niesławnej wyprawy na Biegun Południowy, która miała miejsce w latach 50 ubiegłego wieku. Z sześciu polarników, którzy udali się na biegun ze stacji Mirny, wróciło tylko dwóch.
Według oficjalnej wersji przyczyną śmierci była silna burza i mróz. Jednak później pojawiła się historia Jurija Efremowicza, który wyjaśnił, co tak naprawdę stało się z wyprawą polarną.
Historia polarnika Jurija Korszunowa pojawiła się w jednej z amerykańskich gazet. Poinformował, że pokonali trasę w zaledwie trzy tygodnie, prawie cały czas pogoda była idealna na Antarktydę - minus 30 stopni przy całkowitym braku wiatru. Kłopoty zaczęły się po tym, jak ekspedycja rozbiła obóz w miejscu, gdzie według wszystkich pomiarów miał znajdować się południowy biegun magnetyczny. W tę pamiętną noc wszyscy poszli wcześnie spać, ale nie mogli zasnąć. Yuri poczuł się trochę nieswojo i wyszedł z namiotu.
Według niego, około trzystu metrów od pojazdu terenowego zauważył jasno świecącą kule, która odbijała się jak piłka do piłki nożnej. Po jego krzykach wybiegła reszta ekspedycji. W tym momencie piłka przestała się odbijać i potoczyła w kierunku obozu, zamieniając się po drodze w rodzaj kiełbasy.
Jej kolor też zaczął się zmieniać, szybko pociemniał. Przód kiełbasy zamienił się w straszną kufę(beczka) bez oczu, ale z otworem w kształcie ust. Polarnik zauważył, że śnieg pod dziwną „kiełbasą” syczał, jakby był gorący. Usta ciągle się poruszały, powstało wrażenie, że „kiełbasa” chce coś powiedzieć.
Fotograf wyprawy Sasha Gorodetsky zgłosił się. Andrey Skobelev, szef grupy, próbował go zatrzymać, ale Sasha podszedł, klikając migawkę aparatu. Wtedy wydarzyło się coś niesamowitego. „Kiełbasa” zmieniła swój kształt, rozciągając się w wąską wstążkę, wokół Sashy pojawiła się świecąca aureola. Krzyknął i upuścił aparat.
Dalej Korshunov powiedział, że lekarz Roma Kustov i Andrei Skobelev zaczęli strzelać do obiektu. Co więcej, pojawiło się wrażenie, że nie używają kul, ale bomb - z powodu nienaturalnie głośnego dźwięku. Świecąca wstęga natychmiast spuchła, iskry i krótkie błyskawice poleciały z niej we wszystkich kierunkach.
Korszunow rzucił się do Saszy, ale był już martwy na ziemi. Jego głowa i jak się później okazało, cały jego plecy były zwęglone, a polarny kombinezon wisiał w szmatach.
Ponadto Korshunov mówił o próbach komunikacji radiowej ze stacją Mirny, które zakończyły się niepowodzeniem, audycja była wypełniona ciągłymi gwizdami i pomrukami. Według niego powstała dzika burza magnetyczna, która trwała trzy dni. Kamera stopiła się, a tam, gdzie taśma "pełzała", pojawił się tor głęboki na pół metra i szeroki na około dwa metry.
Sasha został pochowany na biegunie. A dwa dni później zmarli Borysow i Kustow, nieco później Andrey Skobelev. Wszystko się powtórzyło.
Najpierw pojawiła się kolejna piłka, a minutę później dwie kolejne. Tym razem wszyscy wyraźnie widzieli, jak zdawali się gęstnieć z powietrza na wysokości około stu metrów, a potem zaczęli powoli schodzić, kierując się w stronę obozu.
Ankietę przeprowadził Andrey Skobelev, a sam Korshunov zmierzył charakterystyki elektromagnetyczne i spektralne za pomocą wcześniej przygotowanych urządzeń. Borysow i Kustow stali obok, gotowi do strzału. Otworzyli ogień natychmiast po tym, jak kulki zaczęły się rozciągać, ponownie zamieniając się w „kiełbasę”.
Korszunow powiedział, że kiedy otrząsnęli się z szoku, balony zniknęły, a w powietrzu unosił się zapach ozonu, jak po silnej burzy. Kustow i Borysow leżeli na śniegu. Nieco dalej stał Skobelev, który przeżył, ale nic nie pamiętał ani nie widział. Według Korszunowa Skobelew nie mogł sam jeść, cały czas jęczał i ślinił się. Nie przetrwał długo, zmarł w drodze powrotnej.
Po powrocie do domu ocaleni postanowili powiedzieć prawdę o tym, co się stało. Uwierzyli im, chociaż nie mieli dowodów. A na nową wyprawę na Biegun Południowy nie było już niezbędnego sprzętu. Korszunow powiedział, że podobna rzecz przydarzyła się Amerykanom w 1962 roku.
Kolejną grupą, która udała się na południowy biegun magnetyczny, była amerykańska, która wyruszyła ze stacji Midway w 1962 roku. Amerykanie skorzystali ze smutnych doświadczeń sowieckich naukowców, zabierając ze sobą najbardziej wyrafinowany sprzęt. Wyprawa składała się z 17 osób i trzech pojazdów terenowych, z którymi była stała łączność radiowa.
Podczas tej wyprawy wszyscy przeżyli. Jednak wrócił tylko jeden samochód, w którym ludzie byli bliscy szaleństwa. Wszystkich odesłano do domu. Do tej pory niewiele jest informacji o wyprawie w domenie publicznej, kilka artykułów w gazetach i dwa artykuły w czasopismach. Cała reszta została utajniona.
Prawie połowa uczestników trafiła do szpitali psychiatrycznych. Sugeruje to, że istniały jakieś tajemnicze „potwory”. Istnieje opinia, że uczestnicy pierwszej wyprawy na biegun spotkali także tajemnicze kule zabójców.
Pierwszym był amerykański odkrywca Robert Falcon Scott w 1920 roku. W drodze na biegun zginął tylko jeden członek ekspedycji. Podłożyli tam flagę, wyruszyli w drogę powrotną i… zginęli. Oficjalna wersja mówi, że Scott i jego koledzy zgubili się i zostali bez jedzenia. Istnieją jednak podejrzenia, że nie tylko naturalne burze i zła pogoda zabiły polarników. Niewyjaśnione anomalie miały w tym swój udział.
Wciąż nie ma wytłumaczenia zjawiska obserwowanego przez członków ekspedycji polarnej. W 1966 roku naukowcy nazwali zabójcze kule Plazmozaury. Amerykański fizyk Roy Christopher zasugerował, że te antarktyczne potwory są naelektryzowanymi żywymi istotami, skrzepami plazmy.
Uważa, że plazmozaury mogą żyć na wysokości 400-800 kilometrów nad powierzchnią Ziemi. Tam pozostają w stanie rozrzedzonym, przez co są niewidoczne. Ale w pobliżu bieguna południowego plazmozaury mogą zejść na Ziemię. Gęsty ośrodek zwiększa ich własną gęstość, umożliwiając ich zobaczenie.
Według naukowca plazmozaury powodują halucynacje i mogą je porażać wyładowaniami elektrycznymi. Christopher wierzy, że są to żywe istoty, które istniały przed organicznymi formami życia. Oczywiście jest to na razie tylko założenie.
Być może w przyszłości pojawi się wiarygodne wyjaśnienie tego tajemniczego zjawiska.
Ufospace.com







Killer bullets from the South Pole
Why did expeditions to the South Pole mysteriously die? In February 2012, an event comparable to the first space flight took place. Russian researchers of Antarctica managed to break through the ice almost four kilometers thick and reach the surface of Lake Vostok hidden under the ice. According to scientists, the lake, which has been isolated from the outside world for millions of years, will help unravel many of the mysteries of the icy continent.
One of them was told by the Soviet polar explorer Yuri Korshunov, who miraculously managed to survive during the infamous expedition to the South Pole, which took place in the 1950s. Out of the six polar explorers who traveled to the Pole from the Mirny station, only two returned.
According to the official version, the cause of death was a severe storm and frost. However, later came the story of Yuri Efremovich, who explained what really happened to the polar expedition.
The story of the polar explorer Yuri Korshunov appeared in one of the American newspapers. He reported that they completed the route in just three weeks, almost all the time the weather was perfect for Antarctica - minus 30 degrees with no wind at all. The trouble began after the expedition set up camp where, by all measurements, the South Magnetic Pole was supposed to be. Everyone went to bed early on that fateful night, but could not sleep. Yuri felt a little uncomfortable and left the tent.
According to him, about three hundred meters from the all-terrain vehicle, he noticed a brightly lit ball that bounced like a soccer ball. After his screams, the rest of the expedition ran out. At this point, the ball stopped bouncing and rolled towards the camp, turning into a kind of sausage on the way.
Its color also began to change, it quickly darkened. The front of the sausage turned into a terrible muzzle (barrel) without eyes, but with a mouth-shaped opening. The polar explorer noticed that the snow under the strange "sausage" hissed as if it were hot. The mouth was still moving, it gave the impression that the "sausage" was about to say something.
The photographer of the expedition, Sasha Gorodetsky, volunteered. Andrey Skobelev, the head of the group, tried to stop him, but Sasha came over by clicking on the camera shutter. Then something amazing happened. The "Sausage" changed its shape, stretching into a narrow ribbon, a glowing halo appeared around Sasha. He screamed and dropped the camera.
Next, Korshunov said that physician Roma Kustov and Andrei Skobelev began shooting at the object. Moreover, there was the impression that they were not using bullets, but bombs - due to an unnaturally loud sound. The glowing ribbon swelled immediately, and sparks and short lightning bolts flew out of it in all directions.
Korshunov rushed to Sasha, but he was already dead on the ground. His head, and as it turned out later, his entire back was charred, and the polar suit hung in rags.
In addition, Korshunov spoke about unsuccessful attempts to communicate with the Mirny radio station, the broadcast was filled with constant whistles and murmurs. According to him, a wild magnetic storm arose that lasted three days. The camera melted and a track half a meter deep and about two meters wide appeared where the tape "crept".
Sasha was buried at the Pole. And two days later, Borisov and Kustov, a little later Andrey Skobelev, died. Everything happened again.
Another ball came first, followed by two more minutes later. This time they all saw clearly how they seemed to thicken from the air at a height of about a hundred meters, and then began to slowly descend towards the camp.
The survey was conducted by Andrey Skobelev, and Korshunov himself measured the electromagnetic and spectral characteristics with the help of previously prepared devices. Borisov and Kustov stood beside him, ready to fire. They opened fire immediately after the balls began to stretch, turning into a "sausage" again.
Korshunov said that when they shook off the shock, the balloons disappeared and the air smelled like ozone after a strong storm. Kustov and Borisov lay in the snow. A little farther stood Skobelev, who survived but did not remember or see anything. According to Korshunov, Skobelev could not eat by himself, he was groaning and drooling all the time. He did not last long, he died on the way back.
After returning home, the survivors decided to tell the truth about what had happened. They believed them even though they had no evidence. And for a new trip to the South Pole, there was no longer the necessary equipment. Korshunov said a similar thing happened to the Americans in 1962.
Another group to travel to the South Magnetic Pole was the American group that left the Midway station in 1962. Americans took advantage of the sad experiences of Soviet scientists, taking the most sophisticated equipment with them. The expedition consisted of 17 people and three off-road vehicles with whom there was constant radio communication.
During this trip, they all survived. However, only one car returned where people were close madness. They were all sent home. So far, there is little information about the expedition in the public domain, a few newspaper articles and two magazine articles. Everything else has been classified.
Almost half of the participants went to psychiatric hospitals. This suggests that there were some mysterious "monsters". There is an opinion that the participants of the first expedition to the Pole also encountered mysterious killer bullets.
The first was the American explorer Robert Falcon Scott in 1920. Only one member of the expedition died on the way to the Pole. They planted a flag there, set off on the way back and… died. The official version says that Scott and his colleagues got lost and were left without food. However, there are suspicions that it was not only natural storms and bad weather that killed the polar explorers. Unexplained anomalies played a part in this.
There is still no explanation for the phenomenon observed by the members of the polar expedition. In 1966, scientists named the killer orbs Plasmosaurs. The American physicist Roy Christopher has suggested that these Antarctic monsters are electrified living things, plasma clots.
He believes that plasmosaurs can live 400-800 kilometers above the Earth's surface. There they remain in a rarefied state, which makes them invisible. But near the South Pole, plasmosaurs can descend to Earth. The dense medium increases their own density, making them visible.
According to the scientist, plasmosaurs cause hallucinations and can electrocute them. Christopher believes these are living things that existed before organic life forms. Of course, this is just an assumption for now.
Perhaps in the future there will be a credible explanation for this mysterious phenomenon.
Ufospace.com