: Profil użytkownika:

Procedura tłumaczenia na 91 języków została rozpoczęta. Masz wystarczającą ilość środków w wirtualnym portfelu: PULA . Uwaga! Proces tłumaczenia może trwać nawet kilkadziesiąt minut. Automat uzupełnia tylko puste tłumaczenia a omija tłumaczenia wcześniej dokonane. Nieprawidłowy użytkownik. Twój tekst jest właśnie tłumaczony. Twój tekst został już przetłumaczony wcześniej Nieprawidłowy tekst. Nie udało się pobrać ceny tłumaczenia. Niewystarczające środki. Przepraszamy - obecnie system nie działa. Spróbuj ponownie później Tłumaczenie zakończone - odśwież stronę.

Nadmi

Kraj:Polska
: Język.:deutsch
: Utworzony.: 06-10-15
: Ostatnie Logowanie.: 31-01-26

: Wyślij Wiadomość.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

Nadmi : ogłoszenia.

OPUS CAEMENTICIUM czyli cementowa zaprawa rzymska.

: Opis.: Opus caementicium – rzymska technika budowy murów z drobnych kamieni, spajanych zaprawą z naturalnego cementu (tj. tufu wulkanicznego, wiążącego pod wpływem wody). Popularny w starożytnym Rzymie; Jeden z największych wynalazków rzymskich pozwalajacych rozbudowywać infrastrukture dróg, mostów , akweduktów i budynków. Wytrzymały nawet pod wodą, dzięki pucolanom. Wynalazek tego betonu, czy zaprawy cementowej polegał na jej wodoodporności czy hydrofobowości, tak ze mróz nie mógł jej rozsadzić wewnętrznie ani osłabić. Sprawiał to dodatek wulkanicznego tufu, czyli popiołu z wulkanu np. z Wezuwiusza. inna zaleta tej mieszanki było mieszanie wapna gaszonego na gorąco, czyli tak, że potem mogły powstawać w istniejącym już stwardniałym betonie kryształy wapnia zatykające nowopowstające rysy i pęknięcia. Był to wiec beton samonaprawiający się. No ale co zrobić, gdy budowa miała powstać na terenie bez wulkanów? I tutaj do zaprawy zamiast wulkanicznego tufu wykorzystywano zmielone dachówki. A mury budowane tą technika na obszarach całego imperium rzymskiego przetrwały do dzisiaj. Opus caementicium (w języku niemieckim zwykle zapisywane jako Opus caementitium, z wyjątkiem publikacji archeologicznych, zwane także betonem rzymskim lub murem odlewanym) to łacińska nazwa substancji przypominającej beton lub określonego procesu produkcyjnego, za pomocą którego Rzymianie od III wieku p.n.e. wytwarzali własne cegły. p.n.e. zaczęto budować części murów, a później całe budynki. Podobnie skomponowany Opus signinum zawierał drobniejsze kruszywa i był stosowany jako wodoodporna zaprawa wylewkowa oraz przetwarzany na dekoracyjną wylewkę eksponowaną. Komponenty W przypadku opus caementicium palone wapno (głównie „białe wapno” bez składników ilastych) miesza się z kruszywami, takimi jak kwarc, szarogłaz, piaskowiec, tuf lub fragmenty cegieł w stosunku 1:3. W tym czasie wapienie wypalano w piecach wapienniczych lub szybowych piecach o średnicy około trzech metrów i głębokości około czterech metrów. W zależności od rodzaju kamienia, temperatura wypału wahała się od 900 do 1350 °C. W celu uzyskania spoiwa o właściwościach hydratacyjnych do wapna dodawano naturalne i sztuczne pucolany, takie jak tuf, popiół wulkaniczny lub pył ceglany. Reakcja zawartego w pucolanach SiO2 z Ca(OH)2 powstającego w procesie palenia i gaszenia wapna prowadzi do powstania nierozpuszczalnego w wodzie hydratu krzemianu wapnia (patrz reakcja pucolanowa). Dodanie pucolany, np. tufu lub pyłu ceglanego, powoduje, że opus caementicium nabywa właściwości hydratyzacji. Podobnie jak dzisiejszy beton, opus caementicium jest odporny na wilgoć i twardnieje nawet pod wodą. Po dodaniu wody palone wapno reaguje z intensywnym wydzielaniem ciepła, a powstały w ten sposób opus caementicium jest przetwarzany na ciepło. Charakterystyka Wytrzymałość na ściskanie opus caementicium podawana jest jako wartości od 5 do 40 N/mm², w zależności od użytych surowców. Gęstość objętościowa, wynosząca w przybliżeniu 1,53 do 2,59 kg/dm³ dla próbek suszonych na powietrzu, mieści się w zakresie dzisiejszych betonów (2,0 do 2,4 kg/dm³). Jednakże opus caementicium, przy zawartości 20–55% obj., ma znacznie wyższą zdolność absorpcji wody niż dzisiejszy beton, w przeciwieństwie do 10–15% obj. Metoda budowy i rozwój strukturalny Konstrukcja opus caementicium nawiązuje do greckiego modelu tzw. „emplektonu”. Tutaj między dwie warstwy cegieł wlano zaprawę z kamieni tłuczniowych i wapna, co stworzyło więź między warstwami muru. Z czasem Rzymianie zaczęli używać coraz cieńszych skorup z wapienia lub cegieł ceramicznych, które wypełniali opus caementicium. W zależności od konstrukcji zewnętrznych skorup rozróżniano formy budowlane opus quadratum (duże, ciosane wapienie), opus incertum (nieregularne mury z naturalnego kamienia), opus reticulatum (małe kamienie tufowe ułożone w sieć w formie piramidy, której czubek skierowany jest do wnętrza elementu budowlanego, około 80 r. p.n.e.) i opus testaceum (cegły ceramiczne, około przełomu er). Pojawiały się one w fazie rozwoju jedna po drugiej lub w formach mieszanych (opus mixtum). Później, zamiast skorup z cegieł, na czas procesu utwardzania stosowano belki drewniane lub deski – podobnie jak elementy szalunkowe stosowane dziś w budownictwie betonowym. Te belki lub deski można później usunąć i ponownie wykorzystać. Obróbka opus caementicium była bardziej wydajna niż obróbka kamieni wykonanych z głazów i ciosanych kamieni naturalnych, ponieważ można było odlewać go w formach. Ze względów dekoracyjnych i prawdopodobnie konstrukcyjnych wstawiano warstwy pośrednie wykonane z cegieł (penetracja ceglana). Cele W szczególności do budowy wodociągów i molo portowych stosowano opus caementicium. Dzięki dodaniu substancji pucolanowych, takich jak tuf, popiół wulkaniczny czy pył ceglany, osiągnięto wystarczającą odporność na wodę. Duże części (fundamenty, sklepienie i górne ściany wewnętrzne) Koloseum w Rzymie wykonano z opus caementicium, a nawet rzymskie konstrukcje kopułowe o ogromnych rozpiętościach (np. Panteon w Rzymie: kopuła o średnicy 43,3 metra, ok. 120 r. n.e.) mogły powstać wyłącznie dzięki zastosowaniu opus caementicium. Podczas budowy Panteonu można zaobserwować wykorzystanie różnych kruszyw. Do budowy fundamentu użyto gęstego trawertynu, natomiast do budowy kopuły wykorzystano lekkie kruszywa, takie jak tuf lub pumeks. Tło historyczne Już w 1000 r. p.n.e. W I wieku p.n.e. Fenicjanie mieszali zaprawy z pyłem ceglanym, a później z piaskiem wulkanicznym używanym jako pucolana, aby uzyskać zaprawę, która twardniała pod wpływem wody. Stosowanie wapna palonego również zapoczątkowali Fenicjanie, a następnie przejęli je Grecy, którzy wprowadzili tę metodę około 300 r. p.n.e. BC w Dolnych Włoszech w celu budowy tzw. „Emplektonu”. Uważa się, że był to model opus caementicium opracowany przez Rzymian. Wraz z upadkiem Cesarstwa Rzymskiego budowano mniej dużych budowli. Spoiwa hydrauliczne stosowano nadal w średniowieczu, a pył ceglany stosowano jako sztuczną pucolanę aż do XIX wieku. Naturalne pucolany, takie jak trass, stosowano głównie w Europie Północnej. Poszukiwania alternatywy dla produkcji spoiwa hydraulicznego doprowadziły ostatecznie w połowie XIX wieku do opracowania cementu portlandzkiego. wikipedia niemiecka wersja: Opus caementicium (im Deutschen außer in archäologischen Fachpublikationen meist Opus caementitium geschrieben, auch Gussmauerwerk oder Römischer Beton genannt) ist die lateinische Bezeichnung für eine betonähnliche Substanz bzw. ein bestimmtes Herstellungsverfahren, mithilfe derer die Römer spätestens ab dem 3. Jahrhundert v. Chr. Teile von Mauern, später ganze Bauwerke errichteten. Der ähnlich zusammengesetzte Opus signinum enthielt feinere Zuschlagstoffe und wurde als wasserdichter Estrichmörtel verwendet und zu dekorativem Sichtestrich verarbeitet. Bestandteile Im opus caementicium wird gebrannter Kalk (zumeist „weißer Kalk“ ohne tonartige Bestandteile) mit Zuschlägen wie Quarz, Grauwacke, Sandstein, Tuff oder Ziegelbruchstücken im Verhältnis von 1:3 gemischt. Gebrannt wurden die Kalksteine zur damaligen Zeit in Kalköfen bzw. ausgehobenen Schachtöfen mit einem Durchmesser von etwa drei Metern und einer Tiefe von ca. vier Metern. Die Brenntemperaturen schwankten je nach Steinart zwischen 900 und 1350 °C. Um ein Bindemittel mit hydratischen Eigenschaften zu erhalten, wurden dem Kalk natürliche und künstliche Puzzolane, wie Tuffe, Vulkanasche oder Ziegelmehle, beigemengt. Aus der Reaktion des in den Puzzolanen enthaltenen SiO2 und dem Ca(OH)2 aus dem Brenn- und Löschvorgang des Kalks bildet sich wasserunlösliches Calciumsilicathydrat (siehe Puzzolanische Reaktion). Durch die Beimengung von Puzzolanen wie Tuff- oder Ziegelmehl erhält das opus caementicium hydratische Eigenschaften. Wie heutiger Beton ist opus caementicium feuchtigkeitsbeständig und härtet auch unter Wasser aus. Durch die Zugabe von Wasser reagiert der gebrannte Kalk unter starker Hitzeentwicklung, und das so entstandene opus caementicium wird warm verarbeitet. Eigenschaften Die Druckfestigkeit von opus caementicium wird je nach verwendeten Ausgangsstoffen mit Werten von 5 bis 40 N/mm² angegeben. Die Rohdichte liegt mit Werten von ca. 1,53 bis 2,59 kg/dm³ für luftgetrocknete Proben im Bereich heutigen Betons (2,0 bis 2,4 kg/dm³). Mit 20 bis 55 Vol.-% hat opus caementicium jedoch im Gegensatz zu 10 bis 15 Vol.-% ein deutlich höheres Wasseraufnahmevermögen als heutiger Beton. Bauweise und bauliche Entwicklung Die Bauweise des opus caementicium geht auf das griechische Vorbild des sogenannten ‚Emplekton‘ zurück. Hier wurde zwischen zwei Schalen aus Mauersteinen ein Mörtel aus Bruchsteinen und Kalk gefüllt, der einen Verbund zwischen den Mauerschalen herstellt. Die Römer verwendeten mit der Zeit immer dünner werdende Schalen aus Kalksteinen oder keramischen Mauersteinen, die sie mit opus caementicium verfüllten. Je nach Ausbildung der Außenschalen wurde zwischen den Bauformen des opus quadratum (große, behauene Kalksteine), opus incertum (unregelmäßiges Natursteinmauerwerk), opus reticulatum (netzförmig angeordnete kleine Tuff-Steine in Pyramidenform mit der Spitze ins Bauteilinnere zeigend, ca. 80 v. Chr.) und opus testaceum (keramische Mauerziegel, um die Zeitenwende) unterschieden. Sie traten in der Entwicklung nacheinander oder in Mischformen (opus mixtum) auf. Später werden anstelle der Schalen aus Mauersteinen auch – den heutigen Schalelementen im Betonbau ähnlich – Holzbalken oder -bretter für die Dauer des Erhärtungsprozesses verwendet, die später entfernt und wiederverwendet werden konnten. Opus caementicium war effizienter zu verarbeiten als Mauerwerk aus Findlingen und behauenen Natursteinen, denn es konnte in Formen gegossen werden. Aus dekorativen und möglicherweise konstruktiven Gründen wurden teilweise aus Ziegeln gemauerte Zwischenschichten eingefügt (Ziegeldurchschuss). Verwendungszwecke Insbesondere Wasserleitungen und Hafenmolen wurden mit dem opus caementicium hergestellt. Durch die Zugabe von puzzolanischen Stoffen wie Tuff, Vulkanasche oder Ziegelmehl wurde eine ausreichende Widerstandsfähigkeit gegen Wasser erreicht. Große Teile (Fundament, Gewölbe und obere Innenwände) des Kolosseums in Rom bestehen aus opus caementicium, und auch die römischen Kuppelbauten mit riesigen Spannweiten (z. B. das Pantheon in Rom: Kuppel mit 43,3 Metern Durchmesser, ca. 120 n. Chr.) wurden erst durch die Verwendung des opus caementicium möglich. Beim Bau des Pantheons lässt sich eine Verwendung von unterschiedlichen Zuschlägen beobachten. Für das Fundament wurden dichte Travertine, für die Kuppel leichte Gesteinskörnung wie Tuff oder Bims eingesetzt. Geschichtlicher Hintergrund Bereits 1000 v. Chr. mischten die Phönizier ihre Mörtel mit Ziegelmehl und später vulkanischen Sanden als Puzzolan, um die Verfestigung unter Wasser zu erreichen. Die Nutzung des gebrannten Kalks stammt ebenfalls von den Phöniziern und wurde von den Griechen übernommen, die diesen ca. 300 v. Chr. in Unteritalien für den Bau des sogenannten „Emplektons“ verwendeten. Dieses gilt als Vorbild für das von den Römern entwickelte opus caementicium. Mit dem Zerfall des römischen Reiches wurden weniger große Bauwerke errichtet. Im Mittelalter wurden weiterhin hydraulische Bindemittel verwendet, Ziegelmehl als künstliches Puzzolan bis ins 19. Jahrhundert hinein. Natürliche Puzzolane wie Trass fanden vor allem in Nordeuropa Anwendung. Die Suche nach einer Alternative zur Herstellung eines hydraulischen Bindemittels führte Mitte des 19. Jahrhunderts schließlich zur Entwicklung des Portlandzementes.

: Data Publikacji.: 22-01-26

Opracowana bateria działa na zasadzie dwustopniowej konwersji energii.

: Opis.: Opracowana bateria działa na zasadzie dwustopniowej konwersji energii. Proces rozpoczyna się od absorpcji promieniowania gamma emitowanego przez odpady nuklearne przez specjalne kryształy scyntylacyjne. Kryształy te mają wyjątkową właściwość – po pochłonięciu wysokoenergetycznego promieniowania jonizującego emitują światło widzialne. W drugim etapie emitowane światło jest przechwytywane przez ogniwa fotowoltaiczne (słoneczne), które przekształcają je w prąd elektryczny. Ten dwustopniowy proces przypomina mechanizm działania przedmiotów świecących w ciemności, z tą istotną różnicą, że zamiast pochłaniania światła słonecznego system wykorzystuje wysokoenergetyczne promieniowanie gamma. Co ważne sama bateria nie zawiera materiałów radioaktywnych, co czyni ją bezpieczną w obsłudze – wykorzystuje jedynie promieniowanie gamma obecne w otoczeniu. Konstrukcja prototypu: Prototyp opracowany przez naukowców jest zaskakująco mały – ma objętość zaledwie 4 cm³, co można porównać do wielkości kostki cukru. Mimo niewielkich rozmiarów urządzenie wykazuje imponującą zdolność do przetwarzania promieniowania na użyteczną energię elektryczną. Kluczowym elementem konstrukcji są wspomniane wcześniej kryształy scyntylacyjne – materiały o wysokiej gęstości, które stanowią pierwszy etap konwersji energii. Badacze przeprowadzili testy prototypu w Laboratorium Reaktorów Jądrowych Uniwersytetu Stanowego w Ohio, używając dwóch różnych izotopów promieniotwórczych: cezu-137 oraz kobaltu-60. Wybór tych pierwiastków nie był przypadkowy – są one typowymi produktami ubocznymi reakcji jądrowych i często występują w zużytym paliwie jądrowym. Wyniki testów pokazały, że przy ekspozycji na cez-137 bateria wygenerowała 288 nanowatów mocy. W przypadku silniejszego źródła promieniowania – kobaltu-60 – moc wzrosła do 1,5 mikrowata. Te wartości mocy są wprawdzie znacznie niższe niż te generowane przez standardowe źródła zasilania używane w gospodarstwach domowych, jednak naukowcy podkreślają, że są wystarczające do zasilania mikroelektronicznych systemów, takich jak mikrochipy czy sprzęt awaryjny. Profesor Raymond Cao, który kierował badaniami, określił te wyniki jako przełomowe pod względem mocy wyjściowej. 20250412 AD.

: Data Publikacji.: 16-01-26

Pogrom Szwedów. Pierwszy triumf w czasie potopu szwedzkiego.

: Opis.: Pogrom Szwedów. Pierwszy triumf w czasie potopu szwedzkiego. Wojska szwedzkie wkroczyły na terytorium Rzeczpospolitej 19 lipca 1655 roku. Pospolite ruszenie ustępowało niemal bez walki. Szwedzki w szybkim tempie zajmowali kolejne kilometry Polski, rabując i paląc po drodze wiele miast i wsi. Król Jan Kazimierz zmuszony do ucieczki z Warszawy znalazł schronienie na Śląsku. W listopadzie 1655 roku Szwedzi próbowali zdobyć klasztor paulinów na Jasnej Górze. W grudniu wyparto jednak Szwedów z licznych miejscowości w całej Małopolsce. 29 grudnia pod przywództwem hetmana wielkiego koronnego Stanisława Potockiego i hetmana polnego koronnego Stanisława Lanckorońskiego zawiązano konfederację tyszowiecką. Konfederacji nawoływali do wspólnej walki ze Szwecją i zapowiedzieli rychły powrót króla do kraju. Społeczeństwo polskie zmobilizowało się do stawienia czoła Szwedom. ( Przyczyniło się do tego oblężenie Jasnej Góry, co traktowano jako podniesienie ręki na święte dla Polaków i katolików miejsce. Klasztor jednak poddał się Szwedom i do obrony klasztoru nigdy nie doszło. Dokument o kapitulacji Jasnej Góry przechowywany w mieście Uppsala Szwecja przekazała Polsce w 2023 roku, jako akt historyczny.) Szwedzi ponadto dopuszczali się coraz większych okrucieństw, czyniąc zniszczenia gdziekolwiek się pojawili. Przeciwko nim stanęły wszystkie polskie stany, chłopi, mieszczanie i szlachta. Impulsem do narodowego zjednoczenia stały się też śluby lwowskie, czyli oddanie Rzeczpospolitej pod opiekę Matki Bożej, czego dokonał król Jan Kazimierz 1 kwietnia 1656 roku. Pogoń Portret Stefana Czarnieckiego pędzla Leona Kaplińskiego © Wikimedia Commons Wiosną 1656 roku Małopolska była już niemal wyzwolona spod szwedzkiej okupacji. Król szwedzki Karol Gustaw cofał się do Warszawy. Pod koniec marca wojska polskie pod wodzą Stefana Czarnieckiego zagrodziły mu drogę zmuszając do ucieczki w stronę wideł Wisły i Sanu. Tam Szwedzi zostali okrążeni. Za Wisłą stał Czarniecki, za Sanem armia litewska, a za nimi pospolite ruszenie i oddziały chłopskie. Karol Gustaw wysłał gońców, którzy z Warszawy mieli sprowadzić posiłki. Ze stolicy ruszyło 2,5 tysiąca żołnierzy pod wodzą margrabiego Fryderyka Badeńskiego. Jerzy Lubomirski i Stefan Czarnieckie zdecydowali, że w pierwszej kolejności ruszą naprzeciw siłom Fryderyka, a później wrócą i rozbiją wojska Karola Gustawa. W tym czasie Fryderyk otrzymał rozkaz odwrotu. Miał powrócić do Warszawy, o czym jednak dowiedział się Czarniecki. Skłonił swoje wojska do szybszego marszu, aby zaskoczyć margrabiego. Dogonił go pod Kozieńcami i rozgromił tylną straż. W nocy z 6 na 7 sierpnia główne siły Fryderyka dotarły pod Warkę. Za nim w szybkim tempie (170 kilometrów pokonano w zaledwie trzy dni!) nadciągały polskie wojska pod wodzą Czarnieckiego i Lubomirskiego. Badeński nie docenił Polaków – sądził, że uda mu się jeszcze uciec za Pilicę. Mylił się. Zgubiły go setki wozów wyładowanych dobrami, które ukradziono z polskich domostw. Bitwa pod Warką Franciszek Smuglewicz, Bitwa pod Warką © Wikimedia Commons Margrabia Fryderyk po raz kolejny nie docenił Polaków. Nie spodziewał się, że w tak szybkim tempie przeprawią się przez rzekę (sami bowiem przeprawiali się przez most, co oczywiście trwało długo). Jeden z oddziałów znalazł jednak bród, co umożliwiło szybkie przejście na drugą stronę Pilicy. Wojska Czarnieckiego obeszły wówczas Warkę i zaskoczyły ludzi Fryderyka strzegących przeprawy. Księcia nie było wśród nich – ruszył dalej sądząc, że oddziały, które pozostawił przy rzece zabezpieczą jego główne siły. Czarniecki wyciął Szwedów niemal do ostatniego. Wówczas dopiero ruszył dalej, w ślad za wojskami Lubomirskiego, które szły już na Fryderyka. Książę badeński dysponował już zaledwie dwoma tysiącami żołnierzy. Pozostałych dopadli Polacy. Fryderyk nie mógł dłużej uciekać – zrozumiał, że nie uniknie walnej bitwy. Tempo, w jakim Polacy pojawili się naprzeciw Fryderyka kompletnie go zaskoczyło. Lubomirski, nie czekając już na Czarnieckiego dał rozkaz do ataku. Wkrótce do bitwy dołączył i Czarniecki. Pod ich rozkazami znajdowało się ponad cztery tysiące żołnierzy, a więc ich przewaga nad Fryderykiem była znacząca. Husaria ruszyła do ataku. Pod ich naporem Szwedzi zaczęli się wycofywać. Wkrótce kolejne oddziały szwedzkie ulegały rozproszeniu i wycofywały się z pola bitwy. W bitwie pod Warką zginęło około 1,5 tysiąca Szwedów i 100 Polaków. Do polskiej niewoli dostało się ponadto aż 40 oficerów. Była to pierwsza bitwa w czasie potopu szwedzkiego w czasie której Szwedzi odnieśli tak wielką klęskę. Bitwa pod Warką wzmocniła morale i dodała woli walki polskim żołnierzom. Po raz pierwszy tak wiele osób uwierzyło, że niezwyciężoną armię Karola Gustawa można pokonać.

: Data Publikacji.: 12-01-26

Trump jest agentem KGB od 1977 roku agent wpływu rosyjskich służb specjalnych.

: Opis.: SqXpPjU9cgY Krystyna Kurczab-Redlich o tajemniczych powiązaniach Trumpa z Rosją. "Zaczęło się od Ivany" Krystyna Kurczab-Redlich, dziennikarka, autorka 3 książek o Rosji. Od 1978 jako "Krzysia" TW SB. Przekazywała informacje o wizycie Jana Pawła II w Polsce, rozpracowywała środowisko dziennikarskie w Krakowie. Od 1982 kontakt operacyjny wywiadu SB "Violetta" (Departament I) Data premiery: 22 mar 2025 Krystyna Kurczab-Redlich, wieloletnia korespondentka polskich mediów w Rosji, reportażystka, autorka książek o tajemnicach tego kraju i biografii Putina "Wowa, Wołodia, Władimir. Tajemnice Rosji Putina" w długiej rozmowie z Miłoszem Plochem zdradza, co łączy Trumpa z Rosją i dlaczego tropy prowadzą do Ivany, ile kosztuje spotkanie z Putinem, kto jest Pierwszą Damą Rosji i dlaczego Putin tak bardzo wstydzi się swojego dzieciństwa. RODZIAŁY: 00:00 - 4:40 Świat stanął na głowie - prezydent USA agentem KGB? 4:40 - 9:14 Początki związków Trumpa z Rosją 9:14 - 14:42 Powiązania finansowe Trumpa z rosyjskimi pieniędzmi 14:42. Jak Trump i rosyjscy oligarchowie się zaprzyjaźnili Także zachęcam do przeczytania książki Wowa Wolodia Władimir, świetnie napisana, czyta się jednym tchem. Często wracałam do już przeczytanych fragmentów, bo liczba informacji, zdarzeń, nazwisk jest ogromna, a zależało mi na powiązaniu w całość tej niezwykle ciekawej części historii Rosji. Słucham też wiele rozmów z Panią Krystyną Kurczab-Redlich i niezmiennie jestem pod wrażeniem. (inne źródło podaje także takie podone fakty oraz linki do materiałów wyjsciowych) Szokująca prawda o Trumpie. Świat musi zrozumieć, dlaczego tak jest, zanim będzie za późno… Interesy Trumpa bankrutowały tak wiele razy w latach 90., że wiele banków odmawiało udzielenia mu kolejnych kredytów. Biznesmen zwrócił się więc do rosyjskich oligarchów – kliki Putina – by finansowali jego projekty w zamian za pranie ich brudnych pieniędzy. To była i nadal jest olbrzymia gałąź jego biznesu. Trump zarabia na praniu rosyjskich pieniędzy. „Nie musimy polegać na amerykańskich bankach. Wszystkie potrzebne środki zapewnia nam Rosja.” Eric Trump, 2014 r. To nie spekulacje ani wyolbrzymienia. Istnieje na to góra dowodów. Były szef kampanii wyborczej Trumpa Paul Manafort ma liczne powiązania z rosyjską oligarchią. W tej chwili czeka w areszcie na proces w sprawie m.in. prania pieniędzy! Poniżej znajdziecie 5 kolejnych faktów o wieloletnich związkach Trumpa z rosyjską przestępczością zorganizowaną. Każdy powinien je poznać. Przekaż ten e-mail znajomym i udostępnij go na Facebooku. Wszystkim nam należy się prawda: Udostępnij na Facebooku 1 Głównym źródłem finansowania wieżowca Trump Tower w Toronto jest rosyjsko-kanadyjski miliarder, który pozyskał te pieniądze ze sprzedaży gigantycznej huty stali na Ukrainie za niespełna miliard dolarów. 100 milionów dolarów z tej kwoty przekazano pomagierowi z kręgów Kremla, prawdopodobnie na łapówkę dla BARDZO wysoko postawionych rosyjskich urzędników. Jak nazywał się prezes banku, który sfinansował transakcję? Władimir Putin. 2 Trump kupił swój dom w Palm Beach za 41 milionów dolarów. Kilka lat później sprzedał go za 95 milionów dolarów (chociaż wartość nieruchomości właściwie nie wzrosła). To był wówczas najdroższy dom w Ameryce! A kupił go od Trumpa jeden z największych rosyjskich oligarchów. Nie wiemy jeszcze, dlaczego w zasadzie „dał” Trumpowi 54 miliony dolarów, ale to klasyczny sposób prania pieniędzy. 3 Obrót nieruchomościami Trumpa był często wspomagany rosyjskimi pieniędzmi, zwykle przez podejrzane podstawione spółki. 77% apartamentów w wieżowcu Trump Soho zostało zakupionych przez takie właśnie szemrane spółki. Przynajmniej 13 ludzi z powiązaniami z rosyjską oligarchią i mafią mieszkało w nieruchomościach Trumpa, w tym jeden z największych rosyjskich gangsterów. Mało tego, jeden z nich urządzał nielegalne turnieje hazardowe o duże pieniądze w apartamencie piętro niżej od samego Trumpa. „Rosjanie mają nieproporcjonalnie duży udział w znacznej części naszych aktywów.” Donald Trump Junior, 2008 r. 4 Brokerem i „starszym doradcą” Trumpa był przez kilka lat Felix Sater, rosyjski przestępca z wyrokiem, szeroko znany jako człowiek mafii, który pewnego razu dźgnął kogoś w oko szklanką po drinku (ofierze założono sto szwów). Sater pomagał zakładać podstawione spółki i organizował finansowanie projektów Trumpa, w tym (niepowstałego) wieżowca Trump Tower w Moskwie. On też należy do kliki Putina. Oto e-mail, który napisał do Michaela Cohena, prawnika Trumpa, w listopadzie 2015 roku: „Załatwiłem, że Ivanka usiądzie na osobistym krześle Putina w jego gabinecie na Kremlu. Przekonam Putina do naszego pomysłu i pomożemy Donaldowi wygrać wybory. Obaj wiemy, że nikt inny nie umie tego zrobić tak, aby głupota i chciwość nie stanęła mu na drodze. Chłopie, nasz człowiek może zostać prezydentem USA i my możemy to ustawić. Wezmę na pokład całą drużynę Putina. Na bank.” New York Times, 27 sierpnia, 2017 r. 5 Kolejną wielką gałęzią biznesu Trumpa są kasyna. Jedno z jego kasyn aż sto razy złamało federalne zasady zapobiegania praniu pieniędzy i zapłaciło największą w dziejach karę wymierzoną kasynu za „celowe naruszenie” tych przepisów. Trump jest prawnie zobowiązany do „dochowania należytej staranności” w prowadzeniu swoich interesów. Ta zasada wymaga sprawdzania, skąd pochodzą pieniądze, by zapobiegać ich praniu. Jeden z jego dyrektorów skomentował pewnego razu: „Donald nie stosuje zasady należytej staranności”. Pełny obraz Władimir Putin to były oficer KGB, który odpowiada za ataki bronią chemiczną, zabójstwa obywateli obcych państw, inwazję na Ukrainę i okupację Krymu, zestrzelenie samolotu pasażerskiego MH17 z niemal 300 pasażerami na pokładzie i wspieranie zbrodniczego reżimu w Syrii. Godził się na bicie i torturowanie homoseksualistów, ukradł nawet 200 miliardów dolarów własnym obywatelom, wpływał na proces wyborczy w innych krajach oraz wywołał coś, co NATO nazywa największą wojną hybrydową w historii, mającą na celu podważenie zachodnich demokracji liberalnych. Powszechnie uważa się także, że na jego zlecenie mordowano rosyjskich dziennikarzy i krytyków, a by usprawiedliwić wojnę w Czeczenii, zlecił fałszywy zamach terrorystyczny, którego ofiarami padły setki rosyjskich cywili. Ale kiedy zapytano Donalda Trumpa na konferencji prasowej, czy ma jakiekolwiek zarzuty pod adresem Putina, prezydentowi nic nie przyszło do głowy. Jakby tego było mało, ośmieszył amerykańskie służby prowadzące śledztwo w sprawie rosyjskich ataków na amerykańską demokrację. Dlaczego? Od prawie 20 lat Trump pracuje dla skorumpowanego kręgu zaufanych ludzi Putina. I to ta klika obiecuje mu bogactwo na następne 20 lat (Trump nie zrzekł się własności swoich biznesów na czas prezydentury, łamiąc przy tym wszelkie zasady przyzwoitości). Trump może być rosyjskim szpiegiem. Być może działał w zmowie z Putinem, by sabotować amerykańskie wybory. Ale pewne jest to, że jest skorumpowanym prezydentem, który pierze pieniądze i siedzi w kieszeni dyktatora z przeszłością w KGB. Cały świat musi się o tym dowiedzieć i przeciwstawić katastrofalnym skutkom tego ponurego sojuszu. Udostępnij ten e-mail wszystkim znajomym! Udostępnij na Facebooku Z nadzieją, Ricken, Emma, Rewan, Joseph, Morgan, Spyro i Flora wraz z całym zespołem Avaaz PS. Poniżej znajdziesz MNÓSTWO wiarygodnych, godnych zaufania źródeł potwierdzających wszystkie fakty zawarte w tym e-mailu. (Przepraszamy za to, że właściwie wszystkie są w języku angielskim. Poniżej dodaliśmy kilka polskich artykułów dla kontekstu). Avaaz nie trolluje. Nie czerpiemy zysków z kłamstw. Jesteśmy organizacją non-profit i za każdym razem, kiedy popełnimy błąd, publikujemy sprostowanie. Link do tej strony możesz znaleźć na stronie głównej Avaaz. PPS. Jeśli twierdzenie, że Trump „pierze brudne pieniądze” wydaje Ci się grubą przesadą, weź pod uwagę, że to zaledwie wierzchołek góry lodowej udokumentowanych machinacji Trumpa: Jego „organizacja charytatywna” zostanie najpewniej zamknięta z powodu wielu zarzutów defraudacji. Tzw. Uniwersytet Trumpa wyłudził pieniądze od mnóstwa młodych ludzi. Trump miał romans z gwiazdą porno i zapłacił jej za milczenie. Aktorka utrzymuje, że grożono jej przemocą fizyczną. Jego była żona opisała przed sądem, brutalny gwałt z wyrywaniem włosów – Trumpowi nie spodobała sugestia pójścia do lekarza od problemów z porostem włosów. Chwalił się molestowaniem seksualnym wielu kobiet. Jest to udokumentowane na taśmach. Zdaniem setek zatrudnionych przez niego pracowników (w tym pomocy kuchennych, robotników i kelnerów, pracujących nierzadko za minimalną krajową), Trump odmawiał zapłaty za pracę i groził niekończącym się procesem, jeśli pozwą go do sądu. Był wielokrotnie pozywany i ponad 100 razy musiał zapłacić za ugody. Trump nie jest szatanem, jest człowiekiem. I jak każdy, ma swoje zalety i swój punkt widzenia. Ale każdy kto zaprzecza, że jest do szpiku skorumpowany, po prostu zaprzecza faktom. Po to, aby zrozumieć Trumpa i móc ochronić przed nim świat, najpierw musimy zrozumieć te mechanizmy korupcji. ŹRÓDŁA (w j. angielskim): Committee to Investigate Russia: Wszystko co wiemy o Rosji i prezydencie Trumpie https://investigaterussia.org/timelines/everything-we-know-about-russia-and-president-trump Financial Times: Brudne pieniądze. Co łączy Trumpa z Kazachstanem https://www.ft.com/content/33285dfa-9231-11e6-8df8-d3778b55a923 Business Insider: 10 lat temu najstarszy syn Trumpa przyznał, że duża część rodzinnego majątku pochodzi z Rosji http://www.businessinsider.com/donald-trump-jr-said-money-pouring-in-from-russia-2018-2 Reuters: Sprzedaż posiadłości Trumpa nosi znamiona prania pieniędzy https://uk.reuters.com/article/uk-usa-trump-russia-fusion/sales-of-trump-properties-suggestive-of-money-laundering-researcher-idUKKBN1F8058 Financial Times: Wieża tajemnic. Rosyjskie pieniądze za drapaczem chmur Donalda Trumpa https://www.ft.com/trumptoronto Financial Times: Rosyjskie powiązania Trumpa https://ig.ft.com/sites/trumps-russian-connections/ Huffington Post: Trump Tower w Toronto to „manipulacja i zmowa przeciwko inwestorom”, twierdzą dokumenty procesowe https://www.huffingtonpost.ca/2016/11/07/trump-tower-toronto-lawsuit_n_12849150.html?guccounter=1 New Republic: Trump i jego pralka rosyjskich pieniędzy https://newrepublic.com/article/143586/trumps-russian-laundromat-trump-tower-luxury-high-rises-dirty-money-international-crime-syndicate Wired: Czy Trump pierze rosyjskie pieniądze? Wyjaśniamy, jak to działa https://www.wired.com/story/if-trump-is-laundering-russian-money-heres-how-it-works/ CNN: Kasyno Trumpa stało się pralnią brudnych pieniędzy wkrótce po otwarciu https://edition.cnn.com/2017/05/22/politics/trump-taj-mahal/index.html Miami Herald: Donald Trump miał rezydencję, której nikt nie chciał. Wtedy zjawił się rosyjski magnat nawozów sztucznych https://www.miamiherald.com/news/business/article135187364.html CNN: Wszystko, co chcecie wiedzieć o licznych bankructwach Donalda Trumpa https://money.cnn.com/2015/08/31/news/companies/donald-trump-bankruptcy/ Independent: Donald Trump wprowadził inwestorów w błąd. Sąd Najwyższy Kanady podtrzymał wyrok https://www.independent.co.uk/news/world/americas/donald-trump-lawsuit-canada-court-approves-legal-case-against-us-president-a7623566.html Reuters: Rosyjskie elity zainwestowały niemal 100 mln dolarów w budynki Trumpa https://www.reuters.com/investigates/special-report/usa-trump-property/ Seattle Times: Dlaczego Rosjanin zapłacił 95 mln dolarów za rezydencję Trumpa w Palm Beach? https://www.seattletimes.com/nation-world/why-did-a-russian-pay-95m-to-buy-trumps-palm-beach-mansion/ Politifact: Donald Trump i śledztwo w sprawie Rosji: chronologia wydarzeń z udokumentowanymi źródłami http://www.politifact.com/truth-o-meter/article/2018/jul/16/russia-investigation-donald-trump-timeline-updated/ Washington Post: 10 krytyków Putina, którzy zostali zabici lub zginęli w tajemniczych okolicznościach https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2017/03/23/here-are-ten-critics-of-vladimir-putin-who-died-violently-or-in-suspicious-ways/?noredirect=on&utm_term=.8507f77dfcb1 Foreign Policy: Jak trują Rosjanie: krótka historia usiłowanych zabójstw politycznych https://foreignpolicy.com/2018/03/09/a-brief-history-of-attempted-russian-assassinations-by-poison/ Forbes: Rosyjska inwazja na Ukrainę to „zbrodnia”, nie wojna domowa – orzekł Międzynarodowy Trybunał Karny https://www.forbes.com/sites/paulroderickgregory/2016/11/20/international-criminal-court-russias-invasion-of-ukraine-is-a-crime-not-a-civil-war/#1cf1ce247ddb New Yorker: Najgorszy interes Donalda Trumpa. https://www.newyorker.com/magazine/2017/03/13/donald-trumps-worst-deal New Yorker: Biznes Trumpa to korupcja https://www.newyorker.com/magazine/2017/08/21/trumps-business-of-corruption BBC: Prawnik Trumpa zaaranżował rozmowy w Białym Domu „za ukraińskie pieniądze” https://www.bbc.co.uk/news/world-us-canada-44215656 Newsweek: Po wygranych wyborach Trump potajemnie sprzedał posiadłości warte miliony dolarów https://www.newsweek.com/trump-real-estate-secret-buyers-777276 Politico: Co łączy Donalda Trumpa z mafią? https://www.politico.com/magazine/story/2016/05/donald-trump-2016-mob-organized-crime-213910 CNBC: Rosyjski prawnik, uczestnik niesławnej narady w Trump Tower, przyznał, że jest informatorem Kremla https://www.cnbc.com/2018/04/27/emails-show-new-ties-between-trump-tower-russian-and-kremlin-nbc.html Dowiedz się więcej -- artykuły w j. polskim: Interia: Podejrzany. Moskiewskie tropy w Białym Domu https://fakty.interia.pl/autor/michal-michalak/news-podejrzany-moskiewskie-tropy-w-bialym-domu,nId,2399822 Money.pl: Ile zarobił Trump na kontaktach z Rosjanami? Prawnicy ujawniają https://www.money.pl/gospodarka/wiadomosci/artykul/trump-rosja-zarobki,233,0,2317289.html Wyborcza: Kolejny współpracownik Trumpa nakryty na kontaktach z Kremlem http://wyborcza.pl/7,75399,22303839,kolejny-wspolpracownik-trumpa-nakryty-na-kontaktach-z-kremlem.html Wyborcza: Rosyjska kasa Donalda Trumpa http://wyborcza.pl/magazyn/1,124059,20572581,wybory-prezydenckie-w-usa-rosyjska-kasa-trumpa.html

: Data Publikacji.: 11-01-26