Nadmi

• Kraj:Polska
• : Język.:deutsch
• : Utworzony.: 06-10-15
• : Ostatnie Logowanie.: 31-01-26

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

Krzysztof Arciszewski. Jako pierwszy Polak trafił do dzisiejszej Brazylii, a także najpewniej jako pierwszy Polak miał okazję nurkować.

: Opis.: Jako pierwszy Polak trafił do dzisiejszej Brazylii, a także najpewniej jako pierwszy Polak miał okazję nurkować. Co o nim wiemy? Młodość Krzysztof Arciszewski urodził się w 1592 roku w Rogalinie w Wielkopolsce, w rodzinie ariańskiej. Był synem Eliasza Arciszewskiego herbu Prawdzic i Heleny z domu Zakrzewskiej. Ojciec Krzysztofa Arciszewskiego był pastorem w pobliskim kościele w Śmiglu. Arciszewski ukończył szkołę prowadzoną przez Braci Polskich w Śmiglu, a później wyjechał do Frankfurtu nad Odrą, aby kontynuować edukację. Od 1619 roku służył na dworze Krzysztofa Radziwiłła i wziął udział w jego wyprawie na Inflanty w latach 1621-1622. Na dwór Radziwiłła dostał się z powodu złej sytuacji materialnej rodziny. Ojciec Krzysztofa, pochłonięty sprawami kościoła, stopniowo oddawał sprawy zarządzania majątkiem w ręce sprytnego i – jak się okazało nieuczciwego – prawnika, Jaruzela Brzeźnickiego. Ten, wykorzystując dobroduszność Eliasza Arciszewskiego stopniowo przejmował cały majątek rodziny. Młody Krzysztof Arciszewski, po powrocie z Inflant, zastał rodzinne dobra w ruinie. Domyślił się, kto jest za to odpowiedzialny. Wraz z młodszym bratem Eliaszem, zarzucając Brzeźnickiemu oszustwa i bezprawne posługiwanie się tytułem szlacheckim (co ten faktycznie czynił) wytoczył mu sprawę sądową. Ta jednak pozostała bez rozstrzygnięcia. Dla Arciszewskiego było to zbyt wiele, postanowił więc wziąć sprawy w swoje ręce. W kwietniu 1623 roku Krzysztof Arciszewski i jego brat zabili Brzeźnickiego. Ojcowizny jednak nie odzyskali. Banicja Po samodzielnym wymierzeniu sprawiedliwości obaj bracia mieli spore kłopoty – trafili przed sąd, który 6 czerwca 1624 roku skazał ich na banicję. Krzysztof Arciszewski i jego brat musieli wyjechać z kraju. Arciszewskiemu próbował pomóc książę Radziwiłł, lecz nawet jego protekcja nie zdała się na wiele. Radziwiłł postanowił jednak wykorzystać zdolności Arciszewskiego w inny sposób – wysłał go do Niderlandów. Juan de la Corte, Bitwa pod Albrolhos (1631). Starcie pomiędzy Hiszpanią a Niderlandami u wybrzeży Pernambuco © Wikimedia Commons Tam Arciszewski ukończył kilka kursów wojskowych, z historii oraz z zakresu inżynierii wojskowej i artylerii, za które zapłacił Radziwiłł. Wtedy też Arciszewski przeszedł na kalwinizm. Niderlandy były wówczas dobrym miejscem dla kochającego wojnę żołnierza najemnego. Trwała wojna trzydziestoletnia, więc Arciszewski zaciągnął się do wojska. Za pieniądze walczył po obydwu stronach konfliktu. W 1625 roku, u wybrzeży Morza Północnego, miał okazję nauczyć się nurkowania. Swoje doświadczenia opisywał w liście do Krzysztofa Radziwiłła, który wciąż sprawował nad nim opiekę. Niedługo później Arciszewski na kilka miesięcy wrócił do Polski, lecz nie był tu mile widziany ze względu na swoje koneksje z domem Radziwiłłów. Król Zygmunt III Waza rozkazał mu ponowne opuszczenie kraju. Krzysztof Arciszewski wyjechał wówczas, jako specjalny wysłannik Radziwiłła, do Francji na królewski dwór. W 1629 roku walczył w szeregach armii francuskiej i zdobywał, wraz z wojskami kardynała Richelieu, twierdzę La Rochelle. Życie pełne przygód Jeszcze w tym samym roku Krzysztof Arciszewski wyjechał z Francji i zaciągnął się do oddziałów formowanych przez Kompanię Zachodnioindyjską w Niderlandach. W tamtym czasie głównym rywalem Holendrów była Hiszpania i Portugalia. Wszystkim chodziło o zdobycie przewagi na Oceanie Atlantyckim i lepszy dostęp do amerykańskich wybrzeży i ich bogactw. Arciszewski, jak wynika z jego listów, nie był chyba początkowo zachwycony swoją decyzją, zwłaszcza kiedy okazało się, że lada dzień ma wyruszyć do Brazylii. Jego podejście zmieniło się na miejscu. Indianie zainteresowali go, z dużym zaciekawieniem obserwował nową kulturę, rozmawiał z miejscowymi i chciał poznać ich zwyczaje. Swoje spostrzeżenia skrzętnie notował. W lutym 1630 roku Krzysztof Arciszewski wylądował w Pernambuco u wybrzeży Brazylii. Ta najdalej na północ wysunięta część Brazylii należała wówczas do Portugalczyków, lecz Holendrzy odbili ją. Wkrótce, pod dowództwem Arciszewskiego, Holendrzy zdobyli wysepkę Itamaracá. Po tym sukcesie awansował do stopnia majora. Trzy lata później Arciszewski wrócił do Nideralndów, gdzie za zasługi otrzymał ponowny awans, tym razem do stopnia pułkownika, po czym zlecono mu powrót do Brazylii. Oblężenie i zdobycie Fort Real w Brazylii przez Krzystofa Arciszewskiego © Wikimedia Commons W Pernambuco Arciszewski pojawił się w 1634 roku, gdzie został wicegubernatorem holenderskiej kolonii (gubernatorem był Maurycy de Nassau-Siegen).  Ludzie Arciszewskiego, pod jego komendą, ufortyfikowali fort nazwany Fortem Oranje na cześć rodziny Oranje-Nassau, zdobyli twierdzę Arrayal i Porto Calvo.  W szeregach oddziałów Arciszewskiego walczyli także Indianie, co nie było wcześniej spotykane.  Arciszewski bowiem doceniał ich zdolności i znajomość terenu, a poza tym chciał lepiej poznać rdzennych mieszkańców. Nie wszystkim takie tolerancyjne podejście do Indian się podobało. Pomiędzy Arciszewskim a gubernatorem de Nassau-Siegen coraz częściej dochodziło do kłótni; obaj mieli różne wizje zarządzania kolonią. Arciszewskiemu nie podobała się m.in. polityka bezwzględnego łupienia podbitych terenów. Nassau nie miał takich dylematów.  Konflikt sprawił, że w 1637 roku Arciszewski powrócił do Niderlandów. Holenderskie władze chciały co prawda, aby Arciszewski ponownie wyjechał do Brazylii, lecz gubernator de Nassau był temu całkowicie przeciwny. Pomimo, że otrzymał on rozkaz przyjęcia Arciszewskiego, to ambicja Polaka nie pozwoliła mu wrócić tam, gdzie nie jest mile widziany. Jego zdania nie zmienił nawet kolejny awans (został mianowany generałem). Arciszewski sam poprosił o dymisję ze stanowiska wicegubernatora. Notatki, które spisał podczas pobytów w Brazylii wysyłał na bieżąco do Niderlandów, obawiając się, że na miejscu mogą ulec zniszczeniu. Odbiorcą listów był zaprzyjaźniony z Arciszewskim naukowiec, Gerard Vossius, który wszystkie notatki publikował. Arciszewski stał się znany w środowisku naukowym XVII-wiecznych Niderlandów, lecz niestety tylko na dość krótki czas. Jego pisma doceniono jednak po czasie, w wieku XIX. W roku 1646 Krzysztof Arciszewski powrócił do Polski, gdzie królem był już syn Zygmunta III, Władysław IV Waza. Monarcha zaproponował Arciszewskimu objęcie dowództwa artylerii koronnej, które ten przyjął. W kolejnych latach brał udział w walkach z Kozakami i Tatarami. W czasie powstania Chmielnickiego dowodził obroną Lwowa. W armii koronnej wprowadził sporo nowinek z zakresu wojsk artyleryjskich oraz budowy fortyfikacji. W 1650 roku zrezygnował ze wszystkich funkcji. Było to ponoć spowodowane konfliktem z kanclerzem wielkim koronnym, Jerzym Ossolińskim. Krzysztof Arciszewski zmarł w 7 kwietnia 1656 roku. Został pochowany w kościele braci czeskich w Lesznie. Niedługo później, kościół został spalony przez wojska szwedzkie. Arciszewski zostawił po sobie bogatą spuściznę. Był autorem wielu listów, notatek i wspomnień z Brazylii, głównie z zakresu etnografii, a także poematów, a nawet traktatu medycznego. Niestety wiele pism, jak choćby notatki poczynione w Ameryce Południowej, zaginęło.

: Data Publikacji.: 11-01-26

Die giftigsten Pflanzen in polnischen Gärten. 02.

: Opis.: Die giftigsten Pflanzen in polnischen Gärten. Giftige Pflanzen kommen nicht nur in Regionen Afrikas oder Amerikas vor. In unseren polnischen Gärten, Parks und sogar auf Balkonen wachsen viele gesundheitsgefährdende Blumen und Sträucher. Hier ist eine Liste gefährlicher Pflanzen: R: Pflanze D: Baum K: Busch B: mehrjährig P: Kriechpflanze Es stimmt nicht, dass eine Pflanze, die von Vögeln oder anderen Wildtieren gefressen wird, auch für den Menschen essbar ist! Część 1.

: Data Publikacji.: 09-01-26

Najbardziej trujące rośliny w polskich ogrodach. 01.

: Opis.: Najbardziej trujące rośliny w polskich ogrodach. Rośliny trujące występują nie tylko w regionach Afryki i Ameryki. W polskich ogrodach, parkach, a nawet na balkonach rośnie wiele kwiatów i krzewów niebezpiecznych dla zdrowia. Oto lista niebezpiecznych roślin: R: Roślina D: Drzewo K: Krzew B: bylina P: Pnącze To nieprawda, że roślina, którą zjadają ptaki i inne dzikie zwierzęta, jest również jadalna dla ludzi! Część 2.

: Data Publikacji.: 09-01-26

Na początku warto zaznaczyć, że mlecz i mniszek to nie jest to samo, chociaż są łudząco podobne.

: Opis.: Ich żółte kwiaty pięknie wyróżniają się na tle zielonej trawy. Kwitnące mlecze i mniszki to znak, że wiosna zawitała już do nas na dobre. Nie wszyscy jednak się cieszą, bo te rośliny to prawdziwa zmora właścicieli ogródków. Szybko rosną i rozprzestrzeniają się na całym trawniku, zabierając miejsce dla innych upraw. A walka z nimi przypomina tę z wiatrakami. Na początku warto zaznaczyć, że mlecz i mniszek to nie jest to samo, chociaż są łudząco podobne. Ten pierwszy ma działanie lecznicze i wykorzystuje się go w medycynie. Drugi jest niejadalny. Obydwa jednak potrafią napsuć nerwów ogrodnikom i działkowcom. Podpowiadamy, jak się ich najskuteczniej pozbyć. Ze względu na niskie wymagania i niewielkie potrzeby, mlecze doskonale czują się niemalże wszędzie. To rośliny bardzo pospolite i pełno ich teraz na trawnikach. Niewątpliwie mają swój urok, ale nie każdy chce by rosły w jego ogródku. Najpopularniejszym sposobem na wypalenie tych kwiatów jest regularne koszenie trawy. Przynosi to dobry skutek, ale jest czasochłonne i trzeba regularnie powtarzać tę czynność. Nie w każdym przypadku będzie to też możliwe do zastosowania, bo ciężko kosić miejsca, gdzie posadziliśmy inne kwiaty lub warzywa czy owoce. Ręczne usuwanie mleczy jest jeszcze bardziej czasochłonne, ale jeżeli jest ich niewiele, warto zacząć od tego sposobu. Pamiętajmy, tylko aby wyrywać roślinę wraz z korzeniami. Domowy oprysk na mlecze. Wymieszaj to z wodą i zaaplikuj na chwasty Zanim sięgniecie po chemiczne preparaty przeciwko mleczom, warto wypróbować naturalne, domowe metody. Są tanie i bezpieczne dla środowiska. Skuteczny oprysk możecie przygotować z zaledwie dwóch składników, z których jeden jest wodą. Wystarczy rozpuścić 5 łyżek sody oczyszczonej w litrze płynu i dobrze wymieszać. Następnie najwygodniej przelać miksturę do butelki z atomizerem i obficie spryskać mlecze. Zabieg należy powtórzyć 2-4 razy, aby przyniósł oczekiwany efekt. Mlecze można także obficie posypywać sodą, ale naszym zdaniem oprysk działa skuteczniej.

: Data Publikacji.: 09-01-26