Nadmi

• Kraj:Polska
• : Język.:deutsch
• : Utworzony.: 06-10-15
• : Ostatnie Logowanie.: 31-01-26

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

Mało znana przyczyna nadciśnienia. Pierwotny hiperaldosteronizm.

: Opis.: Mało znana przyczyna nadciśnienia. Rzadko brana pod uwagę © PeopleImages.com - Yuri A / Shutterstock Nadciśnienie tętnicze jest chorobą, która dotyka nawet 1/3 Polaków. Długo rozwija się w ukryciu, przez lata nie daje wyraźnych objawów, ale nieleczone zwiększa ryzyko zawału serca, udaru mózgu czy problemów z nerkami. Zwykle nadciśnienie kojarzone jest z osobami, które prowadzą niezdrowy tryb życia — mają ubogą w składniki odżywcze dietę, nie ruszają się, mają nadwagę lub otyłość i różne choroby przewlekłe. Jest jednak mało znana przyczyna nadciśnienia, której często nie bierze się pod uwagę przy diagnostyce choroby. Chodzi o nadmierną produkcję aldosteronu przed nadnercza. Mało znana przyczyna nadciśnienia Lekarze często pomijają jedną z najczęstszych przyczyn nadciśnienia tętniczego, która jest związana z zaburzeniami hormonalnymi — wynika z najnowszego artykułu opublikowanego w "Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism". Eksperci alarmują, że pierwotny hiperaldosteronizm, schorzenie wywołane nadmierną produkcją hormonu aldosteronu przez nadnercza, pozostaje niewystarczająco diagnozowany, mimo że dotyczy znacznej części pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi. Według badaczy, aż 30 proc. osób z nadciśnieniem przyjmowanych przez kardiologów oraz 14 proc. pacjentów podstawowej opieki zdrowotnej cierpi na pierwotny hiperaldosteronizm. Mimo to wielu chorych nigdy nie przechodzi odpowiednich badań krwi, które mogłyby potwierdzić tę diagnozę. Część pacjentów otrzymuje właściwe rozpoznanie dopiero po wielu latach od wykrycia nadciśnienia, co prowadzi do poważnych powikłań zdrowotnych. Naukowcy podkreślają, że osoby z pierwotnym hiperaldosteronizmem są szczególnie narażone na choroby sercowo-naczyniowe. Dr Gail Adler, endokrynolog z Brigham and Women's Hospital w Bostonie, zwraca uwagę, że ryzyko powikłań u tych pacjentów jest wyższe niż u osób z innymi postaciami nadciśnienia. Według niej proste i niedrogie badanie krwi mogłoby pomóc w identyfikacji większej liczby przypadków i umożliwić wdrożenie odpowiedniego leczenia. Warto mieć na uwadze, że badanie zostało przeprowadzone wśród Amerykanów i nie wiemy, jakie ma przełożenie na polskich pacjentów. Widać jednak, że schorzenie to może być częstsze, niż myślmy. Według szacunków pierwotny hiperaldosteronizm może występować u 5-10 proc. wszystkich chorych na nadciśnienie tętnicze oraz u 20 proc. osób z nadciśnieniem opornym na leczenie. Zalecenia dotyczące diagnostyki pierwotnego hiperaldosteronizmu Nowe wytyczne opublikowane w "Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism" sugerują, by każda osoba z rozpoznanym nadciśnieniem miała sprawdzony poziom aldosteronu. W przypadku potwierdzenia pierwotnego hiperaldosteronizmu pacjenci powinni otrzymać leczenie dostosowane do tej konkretnej choroby. Aldosteron odgrywa kluczową rolę w regulacji poziomu sodu i potasu we krwi. Jego nadmiar prowadzi do utraty potasu i zatrzymywania sodu, co skutkuje wzrostem ciśnienia tętniczego. Badania wykazały, że osoby z tym schorzeniem są niemal 2,6 razy bardziej narażone na udar, dwukrotnie częściej doświadczają niewydolności serca, 3,5 razy częściej rozwijają zaburzenia rytmu serca i mają o 77 proc. wyższe ryzyko chorób serca. Możliwości leczenia i zalecenia dla pacjentów Leczenie pierwotnego hiperaldosteronizmu obejmuje stosowanie leków na receptę, takich jak spironolakton i eplerenon. Preparaty te pomagają obniżyć ciśnienie krwi oraz zwiększyć poziom potasu u pacjentów. W niektórych przypadkach lekarze mogą zalecić zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu jednego z nadnerczy, jeśli tylko jeden gruczoł produkuje nadmierne ilości aldosteronu. Dodatkowo pacjentom rekomenduje się stosowanie diety niskosodowej oraz dążenie do redukcji masy ciała. http://www.e-manus.pl/

: Data Publikacji.: 02-01-26

Miedź. Ten minerał chroni mózg osób 60+.

: Opis.: Ten minerał chroni mózg osób 60+. Nie należy do najpopularniejszych © Bricolage / Shutterstock Dbanie o zdrowie mózgu i długowieczność to obecnie jeden z najważniejszych trendów w obszarze wellness. Najnowsze badania naukowe pokazują, że nie tylko aktywność fizyczna czy odpowiednia temperatura otoczenia mają wpływ na funkcje poznawcze, ale także dieta bogata w określone minerały. Szczególną uwagę zwraca się na miedź, która może odgrywać kluczową rolę w utrzymaniu sprawności umysłowej u osób starszych. Do czego potrzebna jest miedź? Miedź to pierwiastek, którego organizm człowieka nie jest w stanie samodzielnie wytwarzać, dlatego musi być dostarczany wraz z pożywieniem. Jak podkreśla Cleveland Clinic, miedź naturalnie występuje w glebie, a jej obecność w diecie jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Badania wykazały, że miedź wspiera nie tylko zdrowie skóry, odporność czy produkcję czerwonych krwinek, ale także może poprawiać funkcje poznawcze. Najnowsze analizy, opublikowane w czasopiśmie "Nature", objęły 2420 Amerykanów powyżej 60. roku życia. Wyniki pokazały, że osoby spożywające więcej miedzi osiągały lepsze rezultaty w testach sprawdzających zdolności poznawcze niż ich rówieśnicy z niższym spożyciem tego pierwiastka. Co istotne, efekt ten utrzymywał się nawet po uwzględnieniu takich czynników jak wiek, płeć, rasa, wskaźnik masy ciała, nawyki związane z paleniem i piciem alkoholu oraz choroby przewlekłe, w tym nadciśnienie, cukrzycę, schorzenia układu krążenia czy przebyty udar. Ile miedzi potrzebuje senior? Według autorów badania, optymalna dzienna dawka miedzi dla osób powyżej 60. roku życia wynosi 1,22 mg. Przekroczenie tej ilości nie przynosiło już dodatkowych korzyści dla funkcji poznawczych. Naukowcy podkreślili, że po przekroczeniu tego progu zależność między ilością spożywanej miedzi a wynikami testów poznawczych przestawała być istotna statystycznie, co oznacza, że dalsze zwiększanie dawki nie poprawiało już sprawności umysłowej. Miedź a zdrowie mózgu — co mówią badania? Autorzy badania zwrócili uwagę, że ich wyniki wpisują się w coraz większą liczbę dowodów na istotny wpływ miedzi na zdrowie i choroby mózgu. Zauważyli również, że wyższe spożycie miedzi szczególnie korzystnie wpływało na osoby po przebytym udarze, u których zaobserwowano wyraźniejszy wzrost wyników testów poznawczych. Warto jednak pamiętać, że nadmiar miedzi może być szkodliwy. Toksyczność tego pierwiastka, choć rzadko występuje u zdrowych osób, jest możliwa i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju choroby Alzheimera. Według NIH's Office of Dietary Supplements zbyt wysoki poziom miedzi we krwi może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Objawy toksyczności miedzi obejmują: uszkodzenie wątroby, ból brzucha, skurcze, nudności, biegunkę, wymioty. Naukowcy podkreślili, że choć miedź jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania mózgu, jej nadmiar może prowadzić do stresu oksydacyjnego i neurodegeneracji. Jak wzbogacić dietę w miedź? Wiele popularnych produktów spożywczych jest naturalnie bogatych w miedź. Według NIH, do najlepszych źródeł tego pierwiastka należą: wątroba wołowa, ostrygi, ziemniak, grzyby shiitake, orzechy nerkowca, nasiona słonecznika, ciemna czekolada, tofu, ciecierzyca, łosoś, awokado, figi, szpinak. W przypadku stwierdzonego niedoboru miedzi lekarz może zalecić suplementację multiwitaminami lub preparatami mineralnymi zawierającymi ten pierwiastek. Zawsze warto pamiętać, że nawet najnowsze doniesienia naukowe nie zastąpią konsultacji z lekarzem. Wszelkie zmiany w diecie lub suplementacji powinny być omawiane ze specjalistą, zwłaszcza w przypadku osób przyjmujących leki lub cierpiących na choroby przewlekłe. http://www.e-manus.pl/

: Data Publikacji.: 02-01-26

Rodzaje demencji. Otępienie naczyniowe i choroba Alzheimera

: Opis.: Rodzaje demencji. Otępienie naczyniowe i choroba Alzheimera 20250730 AD. Rodzaje demencji. Otępienie naczyniowe i choroba AlzheimeraRodzaje demencji. Otępienie naczyniowe i choroba Alzheimera (123rf.com) Demencja to ogólny termin opisujący pogorszenie się zdolności umysłowych danej osoby, wystarczająco poważne, aby zakłócić jej normalne funkcjonowanie. Najczęściej występujące postaci demencji to choroba Alzheimera i otępienie naczyniowe. 1. Rodzaje demencji Głównymi przyczynami demencji są procesy zwyrodnieniowe, które zachodzą w mózgu chorego. Mogą być skutkiem naturalnych procesów starzenia lub powstawać w wyniku chorób infekcyjnych, zatruć toksynami, guzów albo niedoborów pokarmowych. Najczęstszymi formami demencji są choroba Alzheimera i otępienie naczyniowe. Szacuje się, że w Polsce z powodu demencji cierpi nawet 500 tysięcy osób.  Do 2030 roku ta liczba wzrośnie do ok. 800 tys. Jest to związane ze starzeniem się społeczeństwa. Na chorobę Alzheimera cierpi w Polsce od 360 do 470 tys. osób i szacuje się, że do 2035 roku ta liczba wzrośnie dwukrotnie. Jeśli chodzi o otępienie naczyniowe to szacuje się, że stanowi ono około 10 - 15 procent wszystkich demencji u osób starszych. 2. Demencja naczyniowa Otępienie, czyli demencja naczyniowa, pojawia się na skutek blokowania tętnic doprowadzających krew do mózgu.  W wyniku tej blokady część mózgu zostaje pozbawiona tlenu i obumiera.  Śmierć komórek mózgowych może powodować problemy z pamięcią, myśleniem i rozumowaniem. Gdy te problemy są na tyle uciążliwe, że przeszkadzają w codziennym życiu, u chorego może zostać zdiagnozowane otępienie naczyniowe.  Do czynników ryzyka wystąpienia otępienia naczyniowego należą: starszy wiek; niższe wykształcenie; cukrzyca; nadciśnienie; migotanie przedsionków; przebyty udar. Jeśli otępieniu naczyniowemu towarzyszy choroba Alzheimera wówczas mówimy o otępieniu mieszanym. 3. Związek alkoholu z demencją Francuscy naukowcy przez 6 lat analizowali 57 000 przypadków pacjentów dotkniętych demencją przed 65 rokiem życia. Z badań wynika, że ponad połowa z nich (57 proc.) to osoby pijące trzy kufle piwa lub dwie szklanki wina dzienne. Oznacza to, że alkohol może w dużym stopniu zwiększać ryzyko zapadnięcia na demencję w młodszym wieku. 4. Etapy i objawy demencji Rozwojowi demencji początkowo towarzyszą subtelne objawy, takie jak: powolność myśli, trudności z planowaniem, zapominanie słów i problemy z wysłowieniem się, zmiany nastroju i zaburzenia koncentracji. Na wczesnym etapie demencja może być ledwo zauważalna i mylona z innymi chorobami, np. depresją. Dalsze etapy choroby mogą obejmować uczucie zdezorientowania, utratę pamięci, zmiany osobowości, trudności z chodzeniem i omamy wzrokowe.  Objawy Alzheimera i innych rodzajów demencji są do siebie podobne. Na podstawie wywiadu z pacjentem i badań można zdiagnozować na jaki rodzaj demencji cierpi dana osoba. Warto wiedzieć, że demencja dotyczy nie tylko choroby Alzheimera. Należą tu też choroba Picka, otępienie z ciałami Lewy'ego, a także otępienie wywołane chorobą Huntingtona i Parkinsona. http://www.e-manus.pl/ Lek gabapentyna może zwiększać ryzyko demencji.

: Data Publikacji.: 01-01-26

Lek gabapentyna może zwiększać ryzyko demencji.

: Opis.: Lek gabapentyna może zwiększać ryzyko demencji. 20250730 AD. Gabapentyna, powszechnie stosowana w terapii padaczki oraz leczeniu bólu neuropatycznego, może zwiększać ryzyko rozwoju demencji oraz łagodnych zaburzeń poznawczych. Najnowsze wyniki badań ukazały się na łamach "Regional Anesthesia & Pain Medicine". Ryzyko demencji rośnie Nowe ustalenia budzą niepokój, ponieważ lek jest szeroko przepisywany, również pacjentom cierpiącym na przewlekłe bóle krzyża, niezależnie od ich związku z uszkodzeniem nerwów. Analiza przeprowadzona przez naukowców z Case Western Reserve University School of Medicine w Cleveland oraz innych amerykańskich ośrodków objęła niemal 53 tys. dorosłych pacjentów z USA. Korzystając z danych z globalnej platformy TriNetX (z lat 2004–2024), porównano dwie grupy: jedną, której przepisywano gabapentynę w związku z bólami krzyża, i drugą, która leku nie otrzymywała. Wyniki pokazały, że osoby, które otrzymały co najmniej sześć recept na gabapentynę, były obarczone o 29 proc. wyższym ryzykiem rozpoznania demencji w ciągu 10 lat od diagnozy bólu oraz o 85 proc. większym ryzykiem łagodnych zaburzeń poznawczych (MCI) w porównaniu z grupą kontrolną. Większe zagrożenie u młodszych Co istotne, zagrożenie było jeszcze większe wśród młodszych pacjentów (18–64 lata). W tej grupie ryzyko demencji rosło o 110 proc., a łagodnych zaburzeń poznawczych aż o 150 proc. Badacze zauważyli również zależność między skalą stosowania leku a ryzykiem – pacjenci, którym wystawiono 12 lub więcej recept, mieli o 40 proc. wyższe ryzyko rozwoju demencji i o 65 proc. wyższe ryzyko zaburzeń poznawczych w porównaniu z osobami, które otrzymały od 3 do 11 recept. Choć badanie miało charakter obserwacyjny i nie potwierdza bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego, wyniki sugerują konieczność ostrożności w przepisywaniu gabapentyny, zwłaszcza w długoterminowej terapii i u młodszych pacjentów. Autorzy podkreślają, że nie udało się ustalić dokładnych dawek leku ani całkowitego okresu stosowania, co wymaga dalszych badań. Eksperci wskazują jednak, że dorośli pacjenci przyjmujący gabapentynę powinni być regularnie monitorowani pod kątem funkcji poznawczych, aby odpowiednio wcześnie wykrywać ewentualne niepokojące zmiany. Źródła PAP Regional Anesthesia & Pain Medicine http://www.e-manus.pl/ Otępienie naczyniowe i choroba Alzheimera

: Data Publikacji.: 01-01-26