Nadmi

• Kraj:Polska
• : Język.:deutsch
• : Utworzony.: 06-10-15
• : Ostatnie Logowanie.: 30-01-26

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

Sarah Poniatowski z tatą i siostrą.

: Opis.: Urodziła się we Francji, tam też mieszka i prowadzi swoje biznesy, ale w jej żyłach płynie krew ostatniego króla Polski. Choć Sarah Poniatowski zawodowo osiągnęła naprawdę wiele, to tytuł księżniczki nigdy nie pomógł jej w karierze. Wszystko zawdzięcza swojej wytrwałej i konsekwentnej pracy, której była uczona jeszcze w dzieciństwie. O Sarah Poniatowski francuskie media rozpisują się od dawna, a ona sama cieszy się popularnością i uznaniem nawet wśród gwiazd. Choć studiowała filozofię i teatr, to zawodowo poszła w ślady matki Sabine Marchal i została odnoszącą sukcesy projektantką wnętrz. Po ojcu, Janie Stanisławie Poniatowskim, wieloletnim redaktorze naczelnym magazynu "Vogue Paris", odziedziczyła natomiast zamiłowanie do sztuki i arystokratyczny tytuł. Był bowiem księciem, potomkiem ostatniego króla Polski Stanisława II Augusta. Nie zdała matury, ale to jej nie powstrzymało. Dziś Sarah Poniatowski robi zawrotną karierę na Zachodzie Zanim Sarah zdecydowała, co chce robić w życiu, przeżywała, jak prawie każda nastolatka, okres buntu. W jednym z wywiadów wyjawiła, że w młodości była "prawdziwą chłopczycą", a rozwód rodziców sprawił, że niechętnie się uczyła, zwłaszcza że ciągle zmieniała szkoły. – Wiele razy opuszczałam lekcje – wyznała. Przyznała, że przez to za pierwszym razem nie zdała matury. To jednak nie stanęło jej na drodze do realizacji marzeń i planów. Woda w toalecie nie spływa? Wypróbuj trik z butelką. 'Pięć sekund i odetkane' Choć dzieciństwo wspomina jako okres "przyjemny i wygodny", to już wtedy miała świadomość, jak ważna jest ciężka i konsekwentna praca. Zarówno ojciec, jak i matka dbali o to, by wpoić jej najważniejsze wartości i wychować ją na dobrego człowieka. – Odebrałam dość klasyczne wychowanie z ważnymi wartościami. To szacunek, tolerancja, ale także ciekawość innych ludzi, niezależnie od ich pochodzenia – mówiła na łamach "La Tribune Dimanche" i dodała, że nie potrzebuje luksusu, by żyć szczęśliwie. Tytuł księżniczki ma od urodzenia, ale go nie używa. Sarah Poniatowski na sukces zapracowała sama Wydawać by się mogło, że tytuł księżniczki to dla Poniatowski same korzyści, ale nic z tych rzeczy. W rozmowie z "Dzień Dobry TVN" wyznała, że we Francji nie ma on żadnego znaczenia. I podkreśliła, że do wszystkiego doszła tylko dzięki własnej pracy, a nie układom czy znajomościom rodziców, co czasem sugerowali jej Polacy. – Zaczynałam sama – wspominała. – Dopiero później zatrudniłam jedną, dwie kolejne osoby, i nasza ekipa zaczęła się rozrastać – mówiła. Wyznała, że projektowała m.in. siedzibę firmy L'Oréal, a we współpracy z Brigitte Macron tworzy szpitale. – To naprawdę nie zmienia niczego w moim sposobie życia – powiedziała o królewskich korzeniach. Przekonywała, że "nie jest księżniczką". Od tej pojemnej torebki Monnari bije luksusem, a przeceniono ją o 50%. Taniej też Lasocki Jednocześnie wyznała, że jako osoba "wysoko urodzona" wbrew pozorom nie ma gigantycznej fortuny odziedziczonej w spadku po przodkach. – Ludzie mylą rozgłos z portfelem. Nie jestem dziedziczką. Jeśli jutro przestanę pracować, nie mam pieniędzy – tłumaczyła w rozmowie z "La Tribune Dimanche". Jest jednak wdzięczna za to, kim jest i skąd pochodzi. W przeszłości nawet odwiedziła Polskę. Po raz pierwszy z ojcem, gdy miała 18 lat, a później wróciła do kraju nad Wisłą w towarzystwie jednej z trzech swoich pociech. – Wiele dowiedziałam się o mojej rodzinie, gdy odwiedzałam pałace królewskie – skwitowała. heraldyka Poniatowski herbu Ciołek, czyli młody byczek.

: Data Publikacji.: 05-01-26

The upper carving from the Dendera Temple complex.

: Opis.: The upper carving from the Dendera Temple complex. It can be interpreted as a schematic of an ancient energy device rather than a purely religious scene. The elongated enclosure resembles a sealed chamber or conduit, while the serpent-like form inside suggests a controlled energy flow or plasma-like current moving through the system. The four Djed-like columns appear to function as stabilizers or resonators, regulating and distributing power within the apparatus. The seated figure, traditionally linked to Hathor, may represent an operator or guardian of this technology, overseeing the activation and safe handling of a powerful energy source.

: Data Publikacji.: 05-01-26

W DNA występują cztery różne zasady, które stanowią cegiełki genetycznego alfabetu:

: Opis.: Dekonstrukcja nukleotydu Tworzenie łańcucha Nie ulega wątpliwości, że kwas deoksyrybonukleinowy to jeden z najgenialniejszych tworów natury. Nie każdy wie, że DNA pojedynczej komórki zawiera około 6 miliardów par zasad, co w przeliczeniu na jednostki cyfrowe przekłada się na około 1,5 gigabajta danych. Organizm dorosłego człowieka składa się z kilkudziesięciu bilionów komórek. Sumując je wszystkie, należy przyjąć, że cząsteczki DNA we wszystkich komórkach organizmu gromadzą ponad 40 zettabajtów danych, czyli wielokrotnie więcej niż wynosi szacunkowa pojemność wszystkich serwerowni Google na świecie. Genetyka odsłoniła przed nami tajemnice DNA już w XX wieku, gdy powstało słynne „Zdjęcie 51”, niepodważalny dowód na jego helikalną strukturę. Dekonstrukcja nukleotydu Żeby zrozumieć, jak zbudowana jest cała struktura DNA, najpierw należy rozłożyć ją na najmniejsze jednostki budulcowe. Tą fundamentalną „cegiełką” jest cząsteczka zwana nukleotydem. Każdy z miliardów tworzących DNA nukleotydów jest precyzyjnie skonstruowany z trzech odrębnych komponentów. Razem wzięte, tworzą jednostkę zdolną zarówno do budowania struktury, jak i do przenoszenia informacji. Trzy filary Centralnym elementem każdego nukleotydu DNA jest pięciowęglowy cukier (pentoza) o nazwie deoksyryboza. To coś w rodzaju szkieletu, do którego przyłączone są pozostałe dwa komponenty. Cząsteczka ta jest blisko spokrewniona z innym cukrem, rybozą, występującą w RNA. Jednak brakuje jej jednej grupy hydroksylowej (-OH) przy drugim atomie węgla w pierścieniu. Ta pozornie niewielka modyfikacja chemiczna znacząco zwiększa stabilność kwasu deoksyrybonukleinowego, czyniąc go idealnym materiałem do długoterminowego przechowywania informacji genetycznej, w przeciwieństwie do bardziej reaktywnego i krótkotrwałego RNA. Do piątego atomu węgla w cząsteczce deoksyrybozy przyłączona jest (wiązaniem estrowym) reszta kwasu fosforowego, zwana grupą fosforanową. Pełni ona rolę kluczowego łącznika – swoistego „zaczepu”, który w przyszłości połączy jeden nukleotyd z następnym, tworząc długi łańcuch. Grupy fosforanowe niosą ze sobą ujemny ładunek elektryczny, co nadaje całej cząsteczce DNA silnie ujemny charakter. Ta właściwość jest niezwykle ważna, ponieważ wpływa interakcje DNA z białkami, które często mają dodatnio naładowane obszary. Prawdziwym centrum informacyjnym nukleotydu jest zasada azotowa, przyłączona do pierwszego atomu węgla deoksyrybozy wiązaniem glikozydowym. W DNA występują cztery różne zasady, które stanowią cegiełki genetycznego alfabetu: adenina (A), guanina (G), cytozyna (C) i tymina (T). To właśnie sekwencja, czyli kolejność tych czterech zasad w łańcuchu DNA, koduje wszystkie instrukcje potrzebne do budowy i funkcjonowania organizmu. Puryny i pirymidyny Cztery zasady azotowe nie są sobie równe pod względem budowy chemicznej. Dzielą się na dwie odrębne grupy, a ta klasyfikacja ma fundamentalne znaczenie dla struktury całej podwójnej helisy. Grupy, o których mowa, to: puryny – należą do nich adenina i guanina. Są to większe cząsteczki, zbudowane z dwóch połączonych ze sobą pierścieni węglowo-azotowych; pirymidyny – to cytozyna i tymina, mniejsze cząsteczki, składające się z pojedynczego pierścienia węglowo-azotowego. To właśnie owa różnica w wielkości jest kluczem do geometrycznej doskonałości helisy DNA. Duża puryna zawsze tworzy parę z małą pirymidyną, a to gwarantuje, że każdy „szczebel drabiny” DNA ma dokładnie taką samą szerokość. To sprawia, że cała struktura idealnie regularna, bez żadnych zwężeń, które mogłyby ją zdestabilizować. Tworzenie łańcucha Nukleotydy są jak pojedyncze litery alfabetu, które osobno nie znaczą nic. Każda komórka musi je połączyć w łańcuchy polinukleotydowe, które w tym porównaniu pełnią funkcję spójnych zdań. Wiązania fosfodiestrowe Kluczem do połączenia nukleotydów jest silne wiązanie kowalencyjne, nazywane wiązaniem 3',5'-fosfodiestrowym. Grupa fosforanowa, przyłączona do piątego atomu węgla (oznaczanego jako 5') w deoksyrybozie jednego nukleotydu, tworzy wiązanie z grupą hydroksylową (-OH) znajdującą się przy trzecim atomie węgla (3') w deoksyrybozie kolejnego nukleotydu. W następstwie wielokrotnie powtarzającego się procesu, powstaje niezwykle wytrzymały szkielet cukrowo-fosforanowy, który stanowi „poręcze” drabiny DNA. To coś w rodzaju strukturalnego kręgosłupa cząsteczki, podczas gdy zasady azotowe wystają do wewnątrz niczym szczeble. Polarność konsekwencją takiego sposobu łączenia jest powstanie polarności, czyli kierunkowości łańcucha. Nukleotydy są dodawane w określony sposób (koniec 5' jednego do końca 3' drugiego), więc cały łańcuch ma dwa chemicznie różne końce. Na jednym krańcu pozostaje wolna grupa fosforanowa przy węglu 5'. Ten koniec nazywamy końcem 5'. Na przeciwnym krańcu znajdzie się wolna grupa hydroksylowa przy węglu 3'. To koniec 3'. To właśnie kierunkowość stanowi fundamentalną, fizyczną i chemiczną oś, wzdłuż której działa przetwarzająca informację genetyczną „maszyneria komórkowa”. Enzymy odpowiedzialne za kopiowanie DNA (polimerazy DNA) potrafią poruszać się wzdłuż nici tylko w jednym kierunku, dobudowując nowe nukleotydy wyłącznie do wolnego końca 3' rosnącego łańcucha. Mechanizm chemiczny tej reakcji, polegający na ataku grupy 3'-OH na przyłączany nukleotyd, uniemożliwia dobudowywanie w drugą stronę. Ta zasada ma fundamentalne znaczenie dla skomplikowanych procesów, takich jak replikacja DNA, i wyjaśnia, dlaczego komórka musiała wyewoluować wyrafinowane strategie, żeby mogła poradzić sobie z tym ograniczeniem. Arcydzieło natury Gdy wszystkie elementy składowe znajdą się na swoim miejscu, powstaje finalna konstrukcja. Mowa o cząsteczce DNA, nazywanej podwójną helisą, która składa się z dwóch łańcuchów polinukleotydowych, skręconych śrubowo wokół własnej osi. http://www.e-manus.pl/

: Data Publikacji.: 04-01-26

Na pokładzie znajdowało się 740 polskich dzieci. Sieroty.

: Opis.: Gdy 740 dzieci umierało na morzu, a wszystkie państwa świata mówiły „nie”, jeden człowiek — mający wszelkie powody, by milczeć — powiedział „tak”. Był rok 1942. Statek dryfował po Morzu Arabskim jak pływająca trumna. Na pokładzie znajdowało się 740 polskich dzieci. Sieroty. Ocaleni z radzieckich obozów pracy, gdzie ich rodzice zmarli z głodu i zimna. Uciekli przez Iran, by odkryć coś gorszego niż niewola: nikt ich nie chciał. Imperium Brytyjskie — najpotężniejsza siła tamtych czasów — odmówiło im wstępu do wszystkich portów indyjskiego wybrzeża. „To nie nasz problem. Płyńcie dalej”. Dzieciom kończyło się jedzenie. Leki. Czas. Dwunastoletnia Maria trzymała za rękę swojego sześcioletniego brata. Umierająca matka poprosiła ją o jedno — żeby go chroniła. Ale jak chronić, gdy cały świat się odwraca? Wtedy wieść dotarła do niewielkiego pałacu w Gudżaracie. Maharadża Jam Saheb Digvijaysinhji był drobnym władcą w skali imperium. Brytyjczycy kontrolowali jego porty, gospodarkę i wojsko. Miał wszystkie powody, by być posłusznym i milczeć. Ale gdy usłyszał o 740 dzieciach dryfujących na morzu, podczas gdy dyplomaci dyskutują nad formularzami — coś w nim pękło. — „Ile dzieci?” — „740, Wasza Wysokość. Ale Brytyjczycy odmówili im wstępu do Indii”. Maharadża zacisnął szczęki. — „Brytyjczycy kontrolują moje porty. Ale nie kontrolują mojego sumienia. Te dzieci zejdą na ląd w Nawanagarze. Przygotujcie ich przyjęcie”. — „Wasza Wysokość, jeśli sprzeciwi się Pan Brytyjczykom—” — „To się sprzeciwię”. Wysłał wiadomość na statek: „Jesteście tu mile widziani”. Gdy władze brytyjskie zaprotestowały, ten niewielki człowiek z małego księstwa powiedział im wprost: „Jeśli potężni odmawiają ratowania dzieci, to ja — słaby — zrobię to, czego wy nie potraficie”. W sierpniu 1942 roku statek wpłynął do portu Nawanagar. Dzieci schodziły na ląd jak cienie — wychudzone, chore, z pustym spojrzeniem. Nie oczekiwały już niczego. Nie wierzyły w nadzieję. Maharadża czekał na nabrzeżu. Ubrany skromnie na biało, uklęknął przed nimi i powiedział przez tłumaczy: — „Nie jesteście już sierotami. Jesteście moimi dziećmi. Jestem waszym Bapu — waszym ojcem”. Maria poczuła, jak drży ręka jej brata. Czy po tylu zamkniętych drzwiach to naprawdę możliwe? To, co zrobił potem, zmieniło wszystko. Nie zbudował obozu dla uchodźców. Zbudował dom. W Balachadi stworzył coś niezwykłego — małą Polskę w Indiach: polskich nauczycieli, polską kuchnię, polskie pieśni w indyjskich ogrodach, choinki pod tropikalnym niebem. „Wasze cierpienie próbowało was wymazać — powiedział im. — Ale wasz język, kultura i tradycje są święte. Zachowajcie je tutaj”. Dzieci, którym mówiono, że nie należą nigdzie, w końcu znalazły dom. Tomek znów zaczął się śmiać. Ania zaczęła mówić. Maria patrzyła, jak jej brat goni pawie w ogrodach pałacu i przypominała sobie, czym jest spokój. Maharadża przychodził często. Uczył się ich imion. Obchodził urodziny. Przytulał, gdy płakali za rodzicami, którzy nigdy nie wrócą. Wzywał lekarzy. Płacił z własnej kieszeni, by dać im to, czego odmówiły imperia: godność, dzieciństwo, przyszłość. Przez cztery lata, gdy świat płonął, 740 dzieci żyło jak jedna rodzina w sercu indyjskiego księcia. Uczyły się. Zdrowiały. Zaczynały marzyć. Odzyskiwały siebie. Po wojnie rozjechały się po świecie. Zostały lekarzami, nauczycielami, inżynierami, dyplomatami, artystami, rodzicami. I nigdy nie zapomniały. W Warszawie powstał Plac Dobrego Maharadży. Szkoły noszą jego imię. Ale najważniejszy pomnik nie jest z kamienia. To same dzieci. Dziś, mając 80–90 lat, wciąż się spotykają i opowiadają wnukom historię indyjskiego władcy, który potrafił zobaczyć ponad polityką prostą prawdę: 740 dzieci potrzebowało ojca. I on nim został. W 1942 roku, gdy wszystkie wielkie narody powiedziały „to nie nasza odpowiedzialność”, jeden człowiek powiedział: „To są teraz moje dzieci”. I uratował 740 istnień. Nie imperia. Nie armie. Ale otwarte serce, które odmówiło zamienienia współczucia w kalkulację polityczną. To nie tylko historia. To przypomnienie: gdy potężni zamykają drzwi, czasem jedno otwarte serce wystarczy, by zmienić świat.  głód w Bengalu w Indiach.

: Data Publikacji.: 01-01-26