Czarne Słońce:
Termin Czarne Słońce (po niemiecku Schwarze Sonne), określany również jako Sonnenrad (po niemiecku „Koło Słońca”), jest symbolem o znaczeniu ezoterycznym lub okultystycznym, znanym z użycia w mistycyzmie nazistowskim.
Tło historyczne.
Koło słoneczne jest istotne dla germańskiego mistycyzmu światła, a słońce było interpretowane jako „najsilniejszy i najbardziej widoczny wyraz boga”, liczba dwanaście jako istotna dla „rzeczy celu i dopełnienia”. Mozaika w samym Wewelsburgu jest ciemnozielona na białawo-szarej marmurowej posadzce. Prawdopodobnie pośrodku ornamentu pierwotnie znajdował się złoty krążek.
Szacowano, że ci pogańscy przodkowie wierzyli w „wielką siłę lub wielkiego boga na tle wielości bogów i duchów, który uwidacznia się na wiele sposobów we wszechświecie, na ziemi i w życiu wszystkich istot i faktów” . Tak więc słońce zostało zinterpretowane jako „jedyne, ale bardzo ważne i wielkie wyrażenie (tej siły lub boga) w otaczających wydarzeniach i życiu przodków”.
„Czarne Słońce” jest często kojarzone z mistyczno-ezoterycznymi aspektami narodowego socjalizmu. Geneza powojennego „mistycyzmu SS” nawiązującego do „Czarnego Słońca” to prawicowy krąg ezoteryczny w Wiedniu na początku lat pięćdziesiątych.
Były członek SS Wilhelm Landig z Koła Wiedeńskiego (ezoteryczny) „ukuł ideę Czarnego Słońca, zastępczej swastyki i mistycznego źródła energii. Widoczne słońce jest opisane jako symbol niewidzialnego antysłońca: „Wszystko, co może bycie pojętym przez ludzkie zmysły jest materialne, jest cieniem niewidzialnego duchowego światła. Ogień materialny jest – widziany w ten sposób – także tylko cieniem ognia duchowego”.
Termin Czarne Słońce może pochodzić od mistycznego „Centralnego Słońca” w teozofii Heleny Bławatskiej. To niewidzialne lub wypalone Słońce (Santur Karla Marii Wiliguta w mistycyzmie nazistowskim) symbolizuje przeciwną siłę lub biegun. Emil Rüdiger z Rudolfa Johna Gorslebensa Edda-Gesellschaft (Edda Society) twierdził, że walka między nowym a starym słońcem została rozstrzygnięta 330 000 lat temu i że Santur było źródłem mocy Hyperborejczyków.

Nie do końca to wymyśl Niemców, zapiski o czarnym słońcu pochodzą już z Sumeru i Babilonu.